Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2016

Η ξενοφοβία δεν είναι ντροπή.



                                                                                                             Παπατσίρος Απόστολος
                                               Η ξενοφοβία δεν είναι ντροπή

   Γιατί κάποιος θα πρέπει ν’ απολογείται αν είναι ξενοφοβικός; Η ξενοφοβία του είναι ένας αυθόρμητος φόβος, μια φοβία όπως τόσες άλλες. Όπως κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει κάποιον γιατί έχει υψοφοβία, κλειστοφοβία ή αγοραφοβία, άλλο τόσο δεν μπορεί να τον κατηγορήσει για ξενοφοβία. Μερικοί δεν λένε να καταλάβουν πως τα συναισθήματά μας δεν τα προκαλούμε μόνοι μας αλλά είναι αυθόρμητα ίσως και ασύνειδα. Ο άνθρωπος δεν μπορεί ούτε να προβλέψει ούτε να αποτρέψει συναισθήματα που μπορεί να του είναι δυσάρεστα και εν τέλει ανεπιθύμητα. Έτσι και με την ξενοφοβία. Δεν μπορεί να ξέρει τι θα του συμβεί, νιώθει άβολα και αμήχανα. Φοβάται τα χειρότερα και αναδιπλώνεται, κλείνεται στο σπίτι του ή στον εαυτό του από ένστικτο για να νιώσει ασφαλής.

    Αν ζεις σε μια χώρα που δε σου προσφέρει καμιά ασφάλεια, ούτε μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, πώς να νιώσεις ασφαλής οπουδήποτε αλλού; Ο φόβος σου είναι δικαιολογημένος γιατί ξέρεις τα αντανακλαστικά του κράτους που ζεις και το επίπεδο λειτουργίας των θεσμών διοίκησης ή των διωκτικών και δικαστικών αρχών. Ο φόβος σου είναι λογικός και γίνεται εντονότερος, σε οδηγεί στην αγωνία ή και την απόγνωση. Η ανησυχία σου αυτή βλέπεις να υπάρχει και σ’ άλλους γύρω σου και για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Ούτε εσύ ούτε οι άλλοι φταίξατε σε τίποτα. Γιατί λοιπόν να απολογηθείς; Και σε ποιους;

   Όσοι θεωρούν την ξενοφοβία ντροπή αγνοούν και το πραγματικό της νόημα. Ο όρος είναι αντιδάνειο (λατ. xenophobia ή γαλλ. xéno phobie < xeno-, xéno- = ξενο- + -phobia, -phobie = -φοβία) και δηλώνει τον φόβο των αυτοχθόνων για τους ξένους, και ειδικότερα τους μετανάστες, νόμιμους και παράνομους μαζί, που ζουν στη χώρα τους. Ο φόβος αυτός μπορεί να είναι ενδημικός σε περιόδους αυξημένης ή και ανεξέλεγκτης ροής μεταναστών ή προσφύγων, όπως αυτή που διανύουμε (2015-16) λόγω του πολέμου στη Συρία και της γενικότερης αστάθειας σε πολλές χώρες, κυρίως αραβικές, ασιατικές και αφρικανικές. Όλοι αυτοί οι μετακινούμενοι πληθυσμοί θέλουν να περάσουν στην Ευρώπη και να μπουν στις πιο προηγμένες οικονομικά χώρες όπως η Γερμανία, η Αγγλία, η Γαλλία, η Σουηδία κα. Μιλάμε για μια ειρηνική διείσδυση δηλαδή. Και το ερώτημα που τίθεται είναι: Ποιος είναι αυτός που θα τους δεχτεί πρόθυμα στη χώρα του και θα τους ενσωματώσει χωρίς προβλήματα;…Μετά μάλιστα τα απανωτά τρομοκρατικά χτυπήματα των Τζιχαντιστών σε Γαλλία, Βέλγιο και το αίμα αθώων θυμάτων, οι περισσότερες χώρες, και δικαιολογημένα, κατεβάζουν ρολά. Πώς να τους κατηγορήσεις μετά για ξενοφοβία;

   Το λάθος που γίνεται συνήθως στα κανάλια και από πολιτικούς -αλλά εδώ σκόπιμα- είναι να ταυτίζουν την ξενοφοβία με τον ρατσισμό ή τον φασισμό και τα ακροδεξιά κόμματα που την εκμεταλλεύονται πολιτικά. Ανεπίτρεπτη πλάνη. Η ξενοφοβία είναι συναίσθημα απόγνωσης και αποστροφής για την εσωτερική κατάσταση και την εικόνα μιας χώρας από τη μαζική είσοδο ξένων και κυρίως λαθρομεταναστών, ενώ ο ρατσισμός είναι κοινωνική και πολιτική ιδεολογία, που στηρίζεται στην «αρχή της ανισότητας των φυλών» και επιδιώκει την οργανωμένη δίωξή τους ή τον κοινωνικό και πολιτικό αποκλεισμό μειονοτήτων. Ανάμεσα στις δύο έννοιες υπάρχει τεράστιο κενό. Η ξενοφοβία είναι συναίσθημα, ο ρατσισμός είναι δόγμα. Ωστόσο ο ξενοφοβικός εύκολα μπορεί να οδηγηθεί στον ρατσισμό αν υιοθετήσει σταδιακά την επιχειρηματολογία του.

   Το πλέον ανεπίτρεπτο είναι να θεωρούμε κάθε ξενοφοβικό ως ακροδεξιό ή φασίστα. Μπορεί τα ακροδεξιά κόμματα να εκφράζουν φανερά την αποστροφή τους στην πολιτική των «ανοικτών συνόρων» των χωρών τους και να μη θέλουν άλλους ξένους στην πατρίδα τους, γιατί εξακολουθούν να πιστεύουν στο εθνικό κράτος, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι όποιος νιώθει την ίδια ανάγκη να είναι κυρίαρχος στον τόπο του, είναι και κατ’ ανάγκη ακροδεξιός ή φασίστας. Όλοι αυτοί οι Ευρωπαίοι που έδωσαν δύναμη στα ακροδεξιά αυτά κόμματα, στη Γαλλία, την Αυστρία, τη Γερμανία, την Τσεχία, τη Νορβηγία, την Ουγγαρία και βέβαια εδώ στην Ελλάδα δεν έγιναν ξαφνικά φασίστες. Ένιωσαν να χάνουν τον έλεγχο στις χώρες τους, ότι είναι εθνικά ευάλωτοι και πάνω στην απόγνωσή τους οδηγήθηκαν στα άκρα. Έτσι εξηγείται αυτή η στροφή στα ακροδεξιά κόμματα που έκαναν σημαία τους την ξενοφοβία λόγω του μεταναστευτικού.

  Η ξενοφοβία στην Ευρώπη εξαπλώνεται ραγδαία και αποκτά συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, γίνεται ισλαμοφοβία. Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύει η έρευνα του αμερικανικού ινστιτούτου Pew Research Center που δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 2016. Το Ερευνητικό Κέντρο Pew, το οποίο εδρεύει στην Ουάσιγκτον, βρήκε ότι το ποσοστό των ατόμων που πιστεύουν ότι οι πρόσφυγες θα αυξήσουν την πιθανότητα τρομοκρατικών επιθέσεων στη χώρα τους είναι, μεταξύ άλλων χωρών, 46% στη Γερμανία, 52% στη Βρετανία, 61% στη Γαλλία, 71% στην Πολωνία και 76% στην Ουγγαρία. Οι μισοί Ευρωπαίοι δηλαδή που δηλώνουν ξενοφοβικοί, δεν είναι γιατί το επέλεξαν, αλλά γιατί τους προέκυψε. Δεν είναι ούτε «συντηρητικοί», ούτε «καθυστερημένοι». Νιώθουν την απειλή ότι μπορεί να χάσουν τη δουλειά τους, τον ευρωπαϊκό τρόπο της ζωής τους ή και τη ζωή τους την ίδια. Και γιατί θα πρέπει ν’ απολογηθούν για αυτό στους επικριτές τους, (αλληλέγγυους και «προοδευτικούς» ας πούμε) ή να νιώθουνε ντροπή; Η ξενοφοβία δεν είναι ντροπή, όπως και κανένας φόβος δεν είναι ντροπή. Η ξενοφοβία είναι δυσανεξία. Οι Ελβετοί που αρνήθηκαν με δημοψήφισμα το 2009 την ανέγερση μιναρέδων στη χώρα τους σε 22 από τα 26 καντόνια και σε ποσοστό 57,5 % τι ήταν; Ακροδεξιοί ή Φασίστες; Οι Γάλλοι που απαγόρευσαν τη μουσουλμανική μαντίλα (τσαντόρ) στα σχολεία τους τι ήταν; «Οπισθοδρομικοί»; Οι Γερμανοί που δε θέλουνε να βλέπουνε άλλο τις «μπούργκες» στις πόλεις τους και οι Ιταλοί τα «μπουργκίνι» στις παραλίες τους τι είναι; «Καθυστερημένοι»; Στο Βέλγιο, την Ολλανδία κι εσχάτως στη Βουλγαρία που τα κοινοβούλιά τους απαγόρευσαν τις μπούργκες και τα νικάμπ σε δημόσιους χώρους, δρόμους, πάρκα, πλατείες, δημόσιες υπηρεσίες και πολιτιστικά ιδρύματα, τι κατάλαβαν; Μήπως ότι αλλοιώνεται η κουλτούρα της ζωής τους ή ότι απειλείται κι η ασφάλειά τους; Όποιος δεν αποδέχεται τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους στη Δύση, ας γυρίσει στον τόπο του να απολαμβάνει εκεί τις ελευθερίες αυτές. Δε είναι δυνατόν οι φιλοξενούμενοι να απαιτούν και όρους φιλοξενίας από τους οικοδεσπότες τους. Αν πρέπει κάποιος να προσαρμοστεί στον νέο περιβάλλον και τον νέο (δυτικό) τρόπο ζωής, αυτοί είναι οι ξένοι μετανάστες και όχι να ζητάνε να εξισλαμιστεί η Δύση προκειμένου να νιώθουνε σαν στο σπίτι τους.

    Η ξενοφοβία δεν είναι επιθυμητή για κανένα, όπως και κάθε φόβος που μας προκαλεί ανασφάλεια ή αποστροφή προς τους άλλους. Αυτή η κατάσταση δεν ελέγχεται αν οι συνθήκες ζωής παραμένουν οι ίδιες ή χειροτερεύουν κιόλας λόγω της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι πρόθυμοι ν’ αλλάξουν συνήθειες και τρόπο ζωής στη χώρα τους για να γίνουν ευχάριστοι για κάποιους άλλους και μάλιστα ξένους. Δικαίωμά τους. Το Brexit στη Βρετανία είναι η καλύτερη απόδειξη.

        

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

58ο κριτήριο:"Το γέλιο και το χιούμορ σε περίοδο κρίσης".

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

58o κριτήριο αξιολόγησης                                                         Παπατσίρος Απόστολος
                                                                                                            φιλόλογος
                                 «Το γέλιο και το χιούμορ σε περίοδο κρίσης»

    Διαχρονικά, η χρήση του χιούμορ και του γέλιου είναι ευρεία στις δυσχερείς καταστάσεις της ζωής των Ελλήνων, χωρίς σχεδόν καμία διαφορά από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η αέναη προσπάθεια του ανθρώπου ανά τους αιώνες να επιβιώσει, σε ιδιαίτερα δύσκολες στιγμές της ιστορίας, είτε με τον σοβαρό είτε με τον αστείο τρόπο τον οδηγεί στη σάτιρα και τον αυτοσαρκασμό. Αποτελεί παράγοντα ανακούφισης του πόνου, του φόβου και μας κάνει να βλέπουμε τα πράγματα από ένα πιο θετικό πρίσμα.

   Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ, και αυτό φαίνεται σε όλη την Ελληνική Γραμματεία που διασώθηκε. Πίστευαν ότι ο Γέλωτας, μαζί με τον Πόθο και την Ηδονή, ήταν δώρα της θεάς Αφροδίτης προς τους ανθρώπους. Ο Λυκούργος είχε ιδρύσει στη Σπάρτη ναό, όπου λατρευόταν ο Γέλωτας. Ναός του Γέλωτα υπήρχε επίσης και στην πόλη των Αινιάνων Υπάτων της Θεσσαλίας. Μάλιστα, μια φορά τον χρόνο τελούσαν και δημόσιους αγώνες προς τιμή του. Ο Ιπποκράτης πίστευε στη θεραπευτική αξία του γέλιου!

   Από το χιούμορ των αρχαίων Ελλήνων καταλαβαίνει κανείς πόσο κοντά αισθάνονταν τη χαρά με τη λύπη, την ευτυχία με τη δυστυχία, τη ζωή με τον θάνατο. Χωρίς να «απωθούν» τον θάνατο, χαίρονταν τη ζωή. Από το γεγονός ότι στην αρχαία Ελλάδα δημιουργήθηκαν συγχρόνως η τραγωδία και η κωμωδία, καταλαβαίνει κανείς και το χιούμορ των αρχαίων Ελλήνων. Επιγραμματικά το εκφράζει αυτό το ωραίο απόφθεγμα: «η τραγωδία και η κωμωδία γράφονται με τα ίδια γράμματα». Σε κανέναν άλλο πολιτισμό δεν υπήρχε η έννοια του «χιούμορ» παρά μόνο στα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων. Για παράδειγμα, η Δημοκρατία της αρχαίας Ελλάδας θεωρείται ότι ενισχύθηκε μέσω έργων κωμωδίας που χρησιμοποιούσαν τη σάτιρα, για να διακωμωδήσουν αρνητικά στοιχεία της κοινότητας.

   Για μας το χιούμορ θα είναι πάντα καρπός αυτογνωσίας και γνώσης των ανθρωπίνων σχέσεων αλλά και της ιστορίας της ίδιας. Δεν επιθυμούμε να στοχεύει στο να πλήξει τον άλλο λοιδορώντας τον ή διακωμωδώντας τον˙ την «εργασία» αυτή ας την αναλάβουν ειδικότεροι, οι ανεκδοτολόγοι. Για μας το χιούμορ θα είναι πάντα η βαθύτερη έκφραση της πίκρας μας. Ο υπαινιγμός για το πώς θα μπορούσε να είναι η ζωή μας σε σχέση με τα κακώς κείμενα στον τόπο που κατοικούμε.

    Στην Ελλάδα συμβαίνει το παράδοξο ότι ενώ θα έπρεπε να πλημμυρίζουμε στο χιούμορ λόγω της Αριστοφανικής παράδοσης μας, παραδοθήκαμε στην αστειότητα, στην απλή λοιδορία, στη χαιρεκακία ενίοτε για την αστεία θέση του διπλανού μας. Αυτό συμβαίνει γιατί, πιθανώς, μας στέρησαν τη γνώση και τη δυνατότητα της αυτογνωσίας μας. Το χιούμορ περιορίστηκε σε λίγους ευφυείς συγγραφείς και σε ακόμη πιο ελάχιστους καλλιτέχνες, σε ό, τι αφορά την ανατρεπτικότητά του.

   Το ανατρεπτικό χιούμορ περιορίστηκε σε παρέες. Το χιούμορ ή θα είναι ανατρεπτικό ή δεν θα υφίσταται ως χιούμορ. Δεν γίνεται να γελάμε ανώδυνα με το τίποτα! Δεν μπορούμε να γελάμε με την κατάσταση των διπλανών μας. Το χιούμορ δεν έχει κατά ανάγκην σχέση με το γέλιο, αλλά με ένα καθαρό γέλιο, με αυτό που βυθίζεται στην πικρία και ρέει άφθονο στο πρόσωπο: στη βαθυστόχαστη ματιά, στις όμορφες ρυτίδες, στο ωραίο χαμόγελο και στο τρανταχτό γέλιο.

    Το χιούμορ το αντιλαμβανόμαστε σαν την ακονισμένη ευαισθησία του παρατηρητικού αναλυτή, του πολίτη, του καλλιτέχνη, του ποιητή, των εργαζομένων, όλων όσοι δεν έπαψαν να συμμετέχουν στα κοινά και να αρθρώνουν λόγο, να κρατούν κριτική στάση απέναντι στα δρώμενα στις καταπιεστικές και ανελεύθερες αποφάσεις αλλά και στον λαϊκιστικό λόγο.

    Tο γέλιο και το χιούμορ είναι κυρίαρχο στη ζωή των Ελλήνων, στην εποχή της οικονομικής κρίσης. Παρόλο που οι Έλληνες είναι γεμάτοι θλίψη, άγχος και οργή, επιλέγουν με τη χρήση του χιούμορ και της σάτιρας να ξεσπάσουν, να αντιδράσουν, να αμυνθούν. Πολυάριθμες είναι οι σατιρικές -χιουμοριστικές εκπομπές που κατακρίνουν τους πολιτικούς ηγέτες και τις πράξεις τους και προσπαθούν μέσα από τα αστεία να προβάλλουν τη θλιβερή πραγματικότητα και να παροτρύνουν τον κόσμο να μην μένει απαθής, αλλά να διεκδικεί τα ανθρώπινα δικαιώματά του.

   Το χιούμορ λειτουργεί δηλαδή και ως ένστικτο αυτοσυντήρησης των ανθρώπων, ως αμυντικός μηχανισμός για να μην καταλήξουν να κάνουν κακό στον ίδιο τους τον εαυτό και για να ξεφύγουν από το μέλλον που προβλέπεται δυσοίωνο. Αν κάτι μας κρατάει ζωντανούς, είναι η ικανότητά μας να γελάμε ακόμα.                    
                                         (της Κατερίνας Φωτιάδου διασκευή, από το schooltime gr)

Α. Να γράψετε την περίληψη του κειμένου σε 100-120 λέξεις περίπου.
                                                                                   Μονάδες 25
Β1. Να βρείτε από ένα συνώνυμο για κάθε λέξη που σας δίνεται:
δυσχερείς, τελούσαν, πλήξει, παραδοθήκαμε, λοιδορία.
                                                                                   Μονάδες 5
Β2. Πώς επιτυγχάνεται η συνοχή ανάμεσα στην 4η, 5η και 6η παράγραφο του κειμένου;
                                                                                   Μονάδες 5
Β3. Ποιος είναι ο τρόπος ανάπτυξης της πρώτης παραγράφου του κειμένου;
      Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.
                                                                                   Μονάδες 5
Β4α. Ποια είναι η συλλογιστική πορεία της δεύτερης παραγράφου;
      Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.
                                                                                   Μονάδες 4
β. Ποιος είναι ο τρόπος και τα μέσα πειθούς στην έκτη παράγραφο του κειμένου;
     Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.
                                                                                   Μονάδες 6
Β5. «Για μας το χιούμορ θα είναι πάντα η βαθύτερη έκφραση της πίκρας μας». Σε μια παράγραφο 80-100 λέξεων να εξηγήσετε τον λόγο που συμβαίνει αυτό.
                                                                                   Μονάδες 10
Γ΄ Παραγωγή λόγου:
«Το χιούμορ είναι ένας τρόπος να χαλαρώνουμε, να ζούμε πιο ευχάριστα και να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα της ζωής με περισσότερη αισιοδοξία. Σ’ ένα άρθρο σας (500-600 λέξεις περίπου) για τη σχολική σας εφημερίδα να αναφερθείτε στην αξία του χιούμορ σε διάφορους τομείς ή εκδηλώσεις της ζωής μας».

                                                                        Μονάδες 40
 

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

57ο κριτήριο:" Το άγχος για τις Πανελλήνιες εξετάσεις"

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ 
57ο  κριτήριο αξιολόγησης                                                           Παπατσίρος Απόστολος
                                                                                                                 φιλόλογος
                                       Το άγχος για τις Πανελλήνιες εξετάσεις

   Το άγχος είναι μια λέξη που την ακούμε καθημερινά γύρω μας και τη χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε συναισθήματα ανησυχίας, νευρικότητας και φόβου που συχνά συνοδεύονται από σωματικά συμπτώματα. Το άγχος είναι παραγωγικό και λειτουργικό μέχρι έναν βαθμό αφού κινητοποιεί το άτομο και το βοηθά να είναι δημιουργικό, να βρίσκεται σε εγρήγορση και να εντείνει την προσπάθειά του προκειμένου να ολοκληρώσει τους στόχους του.

   Όσο πλησιάζουν οι πανελλήνιες εξετάσεις το άγχος των εφήβων κορυφώνεται. Το άγχος αποτελεί τον πιο ύπουλο εχθρό των μαθητών και ενεργοποιείται κυρίως από αρνητικές σκέψεις που σχετίζονται με τον φόβο της αποτυχίας. Ο έφηβος ανησυχεί ιδιαίτερα για τη διαδικασία της εξέτασης και σκέφτεται πως εάν αποτύχει θα απογοητεύσει τους γονείς του καθώς δεν θα έχει κατορθώσει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους.

   Στην ελληνική κοινωνία τα παιδιά μεγαλώνουν με την αντίληψη πως πρέπει κανείς να εισέλθει οπωσδήποτε σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή έτσι ώστε να αποκτήσει με την αποφοίτησή του ένα καταξιωμένο επάγγελμα (π.χ. γιατρός, καθηγητής, δικηγόρος), να θεωρείται επιτυχημένος άνθρωπος και να εξασφαλίσει το μέλλον του.

   Οι γονείς πολλές φορές είναι ιδιαίτερα πιεστικοί με αποτέλεσμα να έρχονται σε σύγκρουση με τον έφηβο που βιώνει μεγάλη ένταση την περίοδο της προετοιμασίας για τις πανελλήνιες εξετάσεις. Το αυξημένο άγχος των εφήβων που γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο όσο πλησιάζουν οι ημέρες των εξετάσεων, έχει ως αποτέλεσμα να βιώνουν αισθήματα θυμού, απογοήτευσης και ματαίωσης.

   Το έντονο και μη ελεγχόμενο άγχος συνοδεύεται από σωματικές ενοχλήσεις, όπως πονοκεφάλους, στομαχικό άλγος, διατροφικές διαταραχές, δυσκολίες στον ύπνο και συχνούς εφιάλτες, ταχυκαρδία, αίσθημα ζάλης, τάση λιποθυμίας κ.ά. Συχνά εξαιτίας του άγχους οι έφηβοι αρνούνται να διαβάσουν, εμφανίζουν σημαντική πτώση στη σχολική τους επίδοση, δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν, έχουν τάσεις φυγής, εμφανίζουν επιθετική συμπεριφορά και θυμό, είναι ευερέθιστοι και μπορεί να κλαίνε με το παραμικρό.

   Οι γονείς θα πρέπει από την πλευρά τους να υποστηρίζουν συναισθηματικά τα παιδιά τους και να τα ενθαρρύνουν κατά τη διάρκεια των εξετάσεων. Καλό είναι να προετοιμάσουν τον έφηβο για κάθε ενδεχόμενο, να τονίσουν στο παιδί πως η αποτυχία είναι μέσα στη ζωή και πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να νιώσει ντροπή σε περίπτωση που δεν τα πάει καλά για το τι θα πουν οι άλλοι. Κι ακόμα να του πουν πως υπάρχουν κι άλλες πολλές εναλλακτικές λύσεις για τις σπουδές και την επαγγελματική του σταδιοδρομία.

   Οι γονείς θα πρέπει να εξασφαλίσουν ένα ήρεμο περιβάλλον την περίοδο της προετοιμασίας των παιδιών για τις εξετάσεις και να αποφεύγουν τη φασαρία και τις συγκρούσεις. Γι’ αυτό θα πρέπει να οπλιστούν με αρκετά αποθέματα υπομονής για να κατορθώσουν να αντέξουν τον εκνευρισμό των εφήβων, να μην το παίρνουν προσωπικά και οδηγούνται σε διαπληκτισμούς.

   Δεν είναι βοηθητικό για το παιδί να λένε "δεν πειράζει εάν δεν τα πας καλά", "σιγά τώρα μην αγχώνεσαι, δε χάθηκε και ο κόσμος". Το παιδί έχει ανάγκη από ψυχική στήριξη και επιβεβαίωση οπότε ο γονιός θα πρέπει να του δίνει κουράγιο και δύναμη και να του δείχνει πως πιστεύει σε αυτό χρησιμοποιώντας φράσεις του τύπου "θα τα πας μια χαρά αφού έχεις κάνει τόσο καλή προετοιμασία" και να ανατρέχει σε επιτυχίες του στο παρελθόν βασισμένος πάντα σε ρεαλιστικά γεγονότα (π.χ. καλή επίδοση και βαθμολογία του παιδιού, επιτυχία σε διαγωνίσματα κ.ά).

   Οι γονείς πρέπει να έχουν πάντα στο μυαλό τους πως οι πανελλήνιες εξετάσεις είναι μεν ένα καλό εισιτήριο που χαρίζει σημαντικά εφόδια στον επιτυχόντα αλλά δεν καθορίζουν σε αποκλειστικότητα τη ζωή, το μέλλον και την επαγγελματική του εξέλιξη. Σε περίπτωση αποτυχίας είναι πολύ σημαντικό να παραμείνουν κοντά στο παιδί τους, να του δείξουν την αγάπη τους, να το ενθαρρύνουν και να επαινέσουν την προσπάθεια που κατέβαλε. Έτσι θα του δείξουν πως πιστεύουν στις δυνατότητές του και θα το βοηθήσουν να βρει εναλλακτικές οδούς στην εκπαίδευση και τη μελλοντική του επαγγελματική πορεία ανάλογα με τις ικανότητες που διαθέτει και τα ενδιαφέροντά του.
                                           (Μαρίνα Κόντζηλα, ψυχολόγος, διασκευασμένο κείμενο)

Α. Να γράψετε την περίληψη του κειμένου σε 100-120 λέξεις περίπου.
                                                                                         Μονάδες 25
Β1. Να βρείτε από ένα συνώνυμο για κάθε λέξη που σας δίνεται:
ιδιαίτερα, αντίληψη, ευερέθιστοι, αντέξουν, επαινέσουν.
                                                                                         Μονάδες 5
Β2.Ποια είναι η συλλογιστική πορεία της δεύτερης παραγράφου;
Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.
                                                                                         Μονάδες 5
Β3. Ποιος είναι ο τρόπος ανάπτυξης της πέμπτης παραγράφου του κειμένου;
(Το έντονο…παραμικρό.) Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.
                                                                                         Μονάδες 5
Β4. Ποιος είναι ο τρόπος και τα μέσα πειθούς στην τρίτη και τέταρτη παράγραφο του κειμένου; Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.
                                                                                         Μονάδες 10
Β5. « Στην ελληνική κοινωνία τα παιδιά μεγαλώνουν με την αντίληψη πως πρέπει κανείς να εισέλθει οπωσδήποτε σε κάποια πανεπιστημιακή σχολή». Σε μια παράγραφο 80-100 λέξεων να εξηγήσετε τον λόγο που συμβαίνει αυτό.
                                                                                         Μονάδες 10
Γ΄ Παραγωγή λόγου:
«Το άγχος δεν αφορά μόνο τους μαθητές που δίνουν Πανελλαδικές αλλά είναι σύμπτωμα που πλήττει όλες τις ηλικίες για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετικές μορφές. Να προσδιορίσετε τις κύριες αιτίες που προκαλούν το άγχος στους ανθρώπους σήμερα και τους τρόπους αντιμετώπισής του σε ένα άρθρο που θα δημοσιεύσετε σε έντυπο ευρείας κυκλοφορίας (500- 600 λέξεις περίπου)».
                                                                                        Μονάδες  40

                                                                                    

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Παχυσαρκία: Άλλο ένα αρνητικό ρεκόρ…



Παχυσαρκία: Άλλο ένα αρνητικό ρεκόρ…                                   Παπατσίρος Απόστολος
                                                                                                                   φιλόλογος

   Τα στοιχεία σοκάρουν. Η Ελλάδα είναι η τρίτη χώρα σε κατανάλωση ουίσκι στον κόσμο, η πρώτη σε τροχαία ατυχήματα, τελευταία στις μεταμοσχεύσεις και εσχάτως θεωρείται πρωταθλήτρια στη διαφθορά αλλά και την ανεργία των νέων στις χώρες της Ε.Ε. Όμως το πιο ανησυχητικό απ’ όλα τα αρνητικά ρεκόρ είναι ότι τα ελληνόπουλα σύμφωνα με τις μετρήσεις του ΔΜΣ (δείκτη μάζας σώματος) και την έρευνα των τελευταίων χρόνων είναι τα πιο παχύσαρκα παιδιά στις χώρες της Ε.Ε.

Τι είναι η παχυσαρκία:

     Η αύξηση του λιπώδους ιστού στο σώμα που μεταβάλλει ένα φυσιολογικό ή και υπέρβαρο άτομο σε παχύσαρκο, ονομάζεται παχυσαρκία. Πρόκειται για νόσο και διατροφική διαταραχή που εμφανίζεται όλο και περισσότερο στις αναπτυγμένες κοινωνίες προσλαμβάνοντας διαστάσεις πανδημίας. Δεν είναι μόνο ένα πρόβλημα υγείας ή αισθητικής, που αφορά το σώμα ή την ψυχολογία ορισμένων ανθρώπων, όσο ένα ανησυχητικό κοινωνικό φαινόμενο της ¨εποχής της ευημερίας¨, που επηρεάζει καταλυτικά τις διατροφικές συνήθειες, την καταναλωτική συμπεριφορά και την ποιότητα ζωής όλο και περισσότερων ανθρώπων.

Η παιδική παχυσαρκία και το ¨κατοχικό σύνδρομο¨:

     Η κοινωνική ψυχολογία δέχεται ότι ¨μια οποιαδήποτε προφανής αδυναμία ή σημαντική έλλειψη στη ζωή των ανθρώπων δημιουργεί απωθημένα αναπλήρωσης ή υποκατάστασης σε σημείο υπερβολής¨ και είναι άκρως διαφωτιστική στην περίπτωσή μας. Στο ερώτημα γιατί ειδικά τα ελληνόπουλα είναι τα πιο παχύσαρκα παιδιά στην Ευρώπη, η απάντηση σχετίζεται με τα ¨απωθημένα¨ δεκαετιών στέρησης και πείνας, που φτάνουν ως και την Κατοχή. Τότε οι Έλληνες λιμοκτονούσαν μαζικά και αυτό το δυσάρεστο βίωμα της στέρησης τροφής και μεγάλης πείνας προσπάθησαν να υπερκεράσουν βουλιμικά στις δεκαετίες που ακολούθησαν, ακολουθώντας τη δυτική κουλτούρα της καταναλωτικής αφθονίας, ιδίως στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Τότε μπήκαν και τα fast food στη ζωή μας και αργότερα τα ¨delivery¨, αρχικά με πίτσες και μετά με ό,τι ήθελε ο καθένας. Έτσι μεγάλωναν τα Ελληνόπουλα για δεκαετίες, όσο ήταν παιδιά με το πολύ και καλό σπιτικό φαγητό της γιαγιάς ή της μαμάς και μετά ως έφηβοι ή ενήλικες πλέον με το λιγότερο καλό, αλλά φθηνό φαγητό απ’έξω. Έτσι άλλαξε και η διατροφή μας, αυξήθηκε σημαντικά η ποικιλία και η ποσότητα και κάπου εκεί χάσαμε και το μέτρο. Γίναμε υπέρβαροι και παχύσαρκοι, κάναμε μόδα τα γυμναστήρια και βάλαμε για τα καλά τον διαιτολόγο-διατροφολόγο στη ζωή μας. Τις συνήθειες αυτές δεν τις αλλάξαμε όταν γίναμε κι εμείς γονείς, κι έτσι και τα παιδιά μας ακολούθησαν το παράδειγμά μας, οπότε και η παιδική παχυσαρκία, αν δεν είναι ορμονική, είναι καθαρά θέμα κακής διατροφής.

Άλλοι λόγοι παχυσαρκίας:

     Τα παιδιά σήμερα αθλούνται πολύ λίγο σε σχέση με το παρελθόν ή και καθόλου, με αποτέλεσμα να μη διαλύουν το λίπος που συσσωρεύεται στους ιστούς και να αυξάνουν το βάρος τους. Η πυκνότατη δόμηση στο σύγχρονο αστικό περιβάλλον εξαφάνισε τους ελεύθερους ανοικτούς χώρους, τις αλάνες στις γειτονιές και τα παιδιά δεν παίζουν ομαδικά παιχνίδια πια. Αντί να τρέχουν με ποδήλατα ή να παίζουν μπάλα και να ιδρώνουν με το κυνηγητό, ¨σερφάρουν¨ ή παίζουν παιχνίδια στο διαδίκτυο με τις ώρες ή την κονσόλα του play station τρώγοντας παράλληλα διάφορα snack απ’ έξω και πίνοντας ζαχαρούχα αναψυκτικά με πολλές θερμίδες. Η καθιστική ζωή των νέων σήμερα, που επιτείνεται και από το εντατικό διάβασμα στο σπίτι, πέρα από την πολύωρη παραμονή στο σχολείο και το φροντιστήριο, προκαλεί και την αύξηση σωματικού βάρους ή επιδεινώνει το ήδη υπάρχον πρόβλημα παχυσαρκίας. Και σ’ όλα αυτά αν προστεθεί το άγχος που έχουν οι περισσότεροι νέοι σήμερα, η κατάσταση γίνεται ακόμα δυσκολότερη.

     Στις πιο μικρές ηλικίες η παρακολούθηση παιδικών σειρών στην τηλεόραση ή παιδικών video με τις ώρες ¨καθηλώνει¨ τα παιδιά στον καναπέ και τα εκθέτει διαρκώς σε όλο και μεγαλύτερο γαστριμαργικό πειρασμό με τις πολλές τηλεοπτικές διαφημίσεις για σοκολάτες, πατατάκια, γλυκά, παγωτά, αναψυκτικά κα. Η τηλεόραση βέβαια είναι μια διαρκής πρόκληση και για τους μεγάλους, γιατί προβάλλει κατά κόρον από τις πρωινές εκπομπές μέχρι και το βράδυ διάφορους chef να κάνουν επίδειξη του πλούσιου μαγειρικού τους ταλέντου. Με όλη αυτή την τηλεοπτική υπερβολή πως να αντισταθεί στον πειρασμό και να μη σκέφτεται τι καλό θα φάει κάποιος; Την τηλεόραση όμως μιμούνται πολύ οι εφημερίδες που λανσάρουν ένθετα περιοδικά μαγειρικής με πλούσια εδέσματα και συνταγές από σπουδαίους chef μεν, αλλά και ειδικές δίαιτες δε ή τεχνικές σωματικής άσκησης για τα παραπανίσια κιλά μας. Νοιάζονται βλέπετε και για το καλό μας…

 

Οι συνέπειες της παχυσαρκίας:

    Με την παχυσαρκία μειώνεται το προσδόκιμο ζωής των ανθρώπων, γιατί προκαλούνται σοβαρές επιπλοκές και οργανικές βλάβες που επιβαρύνουν σημαντικά την υγεία τους και την ποιότητα ζωής τους. Πιο σοβαρά είναι τα προβλήματα στο αναπνευστικό και το καρδιαγγειακό σύστημα και η υπέρταση, τα οποία δεν αντιμετωπίζονται εύκολα, ενώ υπάρχει πάντα το αισθητικό πρόβλημα ή καθαρώς ψυχολογικό θέμα, αφού οι παχύσαρκοι περιθωριοποιούνται συχνά λόγω των κοινωνικών προκαταλήψεων γι’ αυτούς. Η παχυσαρκία δημιουργεί προβλήματα στην καθημερινότητα του ανθρώπου περιορίζοντας την ελευθερία κινήσεων κι επιλογών του, ενώ αυξάνει την ανασφάλεια και τις λειτουργικές, βιοτικές του ανάγκες, οπότε χρειάζεται διαρκώς έναν άνθρωπο δίπλα του να τον φροντίζει. Ακόμα ένα παχύσαρκο άτομο βρίσκει πολύ δύσκολα εργασία, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, γιατί δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυξημένες απαιτήσεις, συνεχές εξαντλητικό ωράριο ή χειρωνακτικό έργο, οπότε δεν μπορεί να είναι οικονομικά ανεξάρτητος για να ζει αξιοπρεπώς και κατά συνέπεια να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια

Τι πρέπει να γίνει:

     Οι διάφοροι ¨τηλεμάγειρες¨ δε θα μας κάνουν τη ζωή καλύτερη, αν εμείς οι ίδιοι δε βάλουμε ένα όριο ή κάποιο φραγμό στις ορέξεις μας και δεν ελέγξουμε τη βουλιμία που έχουμε. Η παχυσαρκία είναι ένα ¨πρόσθετο βάρος¨ σωματικό και ψυχολογικό, είναι ασθένεια που αντιμετωπίζεται, αλλά με συνεχή και ισορροπημένη δίαιτα, με την παλιά καλή και δοκιμασμένη μεσογειακή διατροφή, όπως είναι η κρητική, που αποτελεί και το μυστικό μακροζωίας των κατοίκων του νησιού. Η επιλεγμένη διατροφή και η παράλληλη σωματική άσκηση, όπως το καθημερινό περπάτημα ή το τρέξιμο, θα μας επαναφέρουν στα φυσιολογικά μας κιλά, θα μας ελαφρώσουν από περιττό φορτίο, θα μας κάνουν να νιώθουμε περισσότερη άνεση, ευεξία κι αυτοπεποίθηση. Διαφορετικά θα πρέπει να απευθυνθούμε σε ειδικούς διατροφολόγους να μας προτείνουν καταλληλότερη δίαιτα ή και αγωγή και γιατρούς να μας αντιμετωπίσουν κλινικά με χημικά σκευάσματα ή χειρουργικά μέσα (λιποαναρρόφηση, αισθητικές επεμβάσεις, κοκ). Παράλληλα όμως με τους ειδικούς γιατρούς ίσως χρειαστούμε και την ψυχολογική υποστήριξη από κάποιο ψυχολόγο ώστε να μη διαταραχθεί η ψυχική μας υγεία. Η απώλεια βάρους είναι καθαρά θέμα θέλησης, επιμονής και προσπάθειας, οπότε εξαρτάται περισσότερο από μας τους ίδιους, αν θα είμαστε συνεπείς στις υποδείξεις των ειδικών. Πάντως η καλύτερη μέθοδος για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας είναι η πρόληψη, γιατί όταν είσαι νέος νοιάζεσαι περισσότερο για την εικόνα του εαυτού σου και επιζητάς την επιβεβαίωση των άλλων. Μετά αφήνεσαι, εγκαταλείπεις την προσπάθεια… και αυτό είναι το χειρότερο.

    Για το λόγο αυτό οι γονείς που ενδιαφέρονται πραγματικά για τη φυσιολογική ανάπτυξη και την καλή ψυχοσωματική υγεία των παιδιών τους, θα πρέπει να ενδιαφέρονται και για τη διατροφή τους. Θα πρέπει να τους προσφέρουν τροφές με πλούσια διατροφική αξία, να τα μάθουν να παίρνουν κάθε μέρα καλό πρωινό, να τους ετοιμάζουν οι ίδιοι ή να επιλέγουν το πρόγευμά τους στο σχολείο, να μην καταναλώνουν παχυντικές τροφές με ακόρεστα λίπη μέσα κι έξω από το σπίτι, να μην τρώνε πολύ και ακατάστατα και ποτέ αργά το βράδυ πριν κοιμηθούν και βέβαια θα πρέπει να τα μάθουν να αθλούνται και να κινούνται. Με το δικό τους παράδειγμα οι γονείς μπορούν να εμπνεύσουν στα παιδιά τους -κι από μικρή ηλικία- την ανάγκη για φυσική άσκηση και υγιεινή διατροφή. Έτσι και τα παιδιά θα έχουν εσωτερική πειθαρχία και φυσική ευεξία, θα νιώθουν άνεση κι αυτοπεποίθηση. Και αυτό θα είναι μια καλή αρχή και για τη δική τους ζωή.

Συμπερασματικά: 

    Η διατροφή μας δε θα πρέπει να περιορίζεται στην καθημερινή μας έγνοια να ικανοποιήσουμε τις διατροφικές ανάγκες του οργανισμού μας, τρώγοντας βιαστικά ό,τι βρούμε ή ό,τι τύχει απ’ έξω. Πρέπει να ξέρουμε κάθε φορά τι τρώμε αν θέλουμε να είμαστε υγιείς και να διατηρούμε τη φυσική μας φόρμα. Η διατροφή μας είναι ένα κεφάλαιο ζωής πολύ σημαντικό, που αν δεν προσέξουμε από παιδιά, θα υποφέρουμε στην ενήλικη ζωή μας. Από το πως συνηθίζουμε να τρώμε και κυρίως το τι και πόσο τρώμε, φανερώνουμε τον ιδιαίτερο χαρακτήρα, την κουλτούρα και τις αξίες της ζωής μας δηλαδή τον ¨πολιτισμό της καθημερινότητάς μας¨. Σ’όλους τους μεγάλους πολιτισμούς άλλωστε η διατροφή είχε ξεχωριστή θέση κι έδειχνε πάντοτε το ιδιαίτερο ύφος, τις προτιμήσεις και την αισθητική των ανθρώπων από τον λιτό ¨μέλανα ζωμό¨ των αρχαίων Σπαρτιατών, μέχρι και το περίφημο ¨φουά γκρα¨ (foie gras = συκώτι χήνας) των Γάλλων. Καλή μας όρεξη…

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

H επικίνδυνη μόδα του τρολαρίσματος (trolling).



H επικίνδυνη μόδα του τρολαρίσματος (trolling)*                      (Παπατσίρος Απόστολος)

                                                                                                               
   Τι είναι το τρολάρισμα; Δεν μου αρέσει η λέξη αλλά τη χρησιμοποιώ αναγκαστικά γιατί στα ελληνικά δεν υπήρξε ποτέ αντίστοιχή της. Η απόδοσή της θα λέγαμε ότι είναι ο διαδικτυακός ειρωνικός ή κακεντρεχής σχολιασμός για τις απόψεις που διατυπώνει κάποιος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή γενικότερα για τις προσωπικές του επιλογές, που αφορούν διάφορες δραστηριότητές του. Μπορεί να ξεκινά με σατιρική διάθεση, όμως συχνά εκτρέπεται σε κακοήθεια και καταντά υβρεολογία. Πρόκειται για μια μορφή διαδικτυακού bullying δηλαδή, που όμως επιτρέπεται, αν και το bullying γενικώς απαγορεύεται και ας γίνεται τόσος ντόρος στα σχολεία και στα social & mass media για την αποτροπή του. Αν όμως απαγορεύεται διά νόμου το bullying (διαδικτυακό και φυσικό) και προβλέπονται ποινές για τους παραβάτες, άλλο τόσο θα πρέπει να απαγορεύεται και το trolling και να προβλέπονται ποινές για τους παραβάτες ή τουλάχιστον να υπάρχει (κι εδώ) ένας κόφτης ώστε να είναι τεχνικώς αδύνατη αυτή η διαδικτυακή υβρεολογία και χυδαιότητα.

   Το πρόβλημα όμως δεν είναι τόσο η έλλειψη κανόνων στοιχειώδους λογικής και ευπρέπειας που υπάρχει σε χιλιάδες χρήστες των μέσων αυτών -αυτοί θα βρίζανε παντού ή «θα πουλούσαν μούρη» με το ίδιο θράσος γιατί αυτός είναι ο χαρακτήρας τους- όσο η φαινομενική ευκολία να βρίζει κάποιος διαδικτυακά και να μην έχει καμιά συνέπεια. Να μην ενεργοποιείται καμιά φραγή για βρισιές, κανένα φίλτρο προστασίας από καμιά Αρχή Προστασίας Δεδομένων ή της Υπηρεσίας Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος που να προστατεύει την προσωπικότητα όποιου διατυπώνει ελεύθερα τις απόψεις του. Αν η εξύβριση θεωρείται αδίκημα, τότε η δημόσια εξύβριση που γίνεται στο διαδίκτυο, και το βλέπει όλος ο κόσμος και σαρκάζει, είναι προπηλακισμός και ευτελισμός της προσωπικότητας του άλλου με σκοπό τη φίμωσή του, και το χειρότερο είναι ανεκτός από τις Αρχές.
   
   Η πιο συχνή μορφή τρολαρίσματος με απίστευτες βρισιές και αισχρόλογα γίνεται από οργανωμένους ή φανατικούς οπαδούς (γαύροι, βούλγαροι, χανούμισσες, βαζέλες που λέει και ο Τζίμης...)  στα live chat  των ομάδων τους. Έκεί βγάζουν όλοι αυτοί τα φροϋδικά τους απωθημένα και την καταπίεση που κουβαλάνε, στον αέρα του διαδικτύου, ξεδίνουν και ικανοποιούνται. Εδώ σου σηκώνεται η τρίχα με την καφρίλα που κυκλοφορεί, σε πιάνει απελπισία και αναρωτιέσαι ποια είναι η πραγματική ανάγκη που εξυπηρετεί το μέσον (Facebook etc.) για όλες αυτές on air αθλιότητες. Άσε δε και τα ελληνικά τους που είναι εξίσου άθλια ή ανορθόγραφα...
 
    Μια άλλη μορφή τρολαρίσματος είναι σε περιπτώσεις που κάποιοι απελπισμένοι έφηβοι ή νέοι αποκαλύπτουν στο διαδίκτυο την πρόθεσή τους να αυτοκτονήσουν και ενώ διστάζουν να το κάνουν γιατί δεν έχουν τη δύναμη, κάποια καλόπαιδα από κάτω τους λένε διαδικτυακά "κάντο τώρα" ή τους φωνάζουν "πήδα"...και τον "στέλνουν" κανονικά, τέτοιος σαδισμός δηλαδή. Κάποιοι κάνουν πλάκα με τον θάνατο ή την πιθανή αυτοκτονία κάποιου και τ΄απολαμβάνουν. Πόσο άρρωστοι μπορεί να είναι;  Κι όλα αυτά πριν προλάβει η Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και σώσει το παιδί που κινδυνεύει.  

   Αν προσπαθήσουμε τώρα να ψυχολογήσουμε τους χρήστες του διαδικτύου που αρέσκονται στο να τρολάρουν γενικώς τους άλλους, θα λέγαμε ότι είναι μάλλον στερημένοι ή εμφανώς ιδεοληπτικοί και σε πιο ακραίες περιπτώσεις κομπλεξικοί, κακοήθεις και σαδιστές, αρρωστημένη κατάσταση δηλαδή. Δεν εξηγείται αλλιώς να βρίσκουνε χαρά ή να ηδονίζονται σ’ αυτό που κάνουν συνεχώς πικάροντας ή προβοκάροντας τους άλλους. Νιώθουν ότι γίνονται αξιοπρόσεκτοι πουλώντας πνεύμα ή κάνοντας χιούμορ γιατί νομίζουν ότι λένε κάτι έξυπνο ή αστείο. Ξέρουν όμως ότι είναι θρασύδειλοι γι’ αυτό και δε γράφουν το όνομά τους, παρά μόνο ένα ψευδώνυμο. Από εκεί καταλαβαίνεις τον φόβο τους να εκτεθούν, τον λόγο να κρυφτούν πίσω από την ανωνυμία τους. Αν είχαν σοβαρά επιχειρήματα θα διαφωνούσαν εκθέτοντάς τα, αλλά αφού δεν έχουν χυδαιολογούν. Δεν ανέχονται το δικαίωμα των άλλων να διατυπώνουν ελεύθερα τη γνώμη τους, τους ενοχλεί η διαφορετική άποψη ή η αλήθεια. Δεν καταλαβαίνουν ότι ο καθένας μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τις δικές του απόψεις στον δικό του χώρο. Αν αυτοί έχουν διαφορετική άποψη ή καθόλου άποψη αυτό δε σημαίνει πως οι άλλοι θα πρέπει να φοβηθούν και να σωπάσουν. Αυτό κι αν είναι φασισμός. Ο φασισμός είναι περισσότερο νοοτροπία -όχι μόνο ιδεολογία- και υπάρχει παντού.

   Το κακό αυτό παράγινε και πρέπει να απασχολήσει σοβαρά τις αρμόδιες Αρχές και δεν είναι μόνο για λόγους αισθητικής. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα δημοκρατικό δικαίωμα, εκτός κι αν το βρίσιμο γενικώς θεωρείται ελευθερία της έκφρασης και το ανέχεται ο νομικός μας πολιτισμός και το προβλέπει το σύνταγμά μας. Η κατάσταση έχει ξεφύγει και δεν αντιδρά κανείς σε επίπεδο θεσμών, κανείς δε μιλάει για αναθεώρηση του ποινικού κώδικα. Η μόνη γνωστή περίπτωση καταδίκης για τρολάρισμα ήταν με τον «Παστίτσιο» αλλά για προσβολή θρησκεύματος, ενώ όλοι θυμόμαστε πως υπήρξαν και κάποιοι αναιδείς που τρόλαραν και το νεκρό παιδί της Γαλακτοκομικής σχολής στα Γιάννενα, χωρίς όμως να διωχθούν για περιύβριση νεκρού. Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης δεχόταν οχετό ύβρεων στο διαδίκτυο ως φοροφυγάς, μόνο που τελικά δικαιώθηκε δικαστικά και απαλλάχτηκε, αλλά το βρισίδι το έφαγε. Ακόμα και πολλοί γνωστοί δημοσιογράφοι εφημερίδων ή σκιτσογράφοι όπως οι δημοφιλείς Αρκάς και Χαντζόπουλος, επειδή ασκούσαν κριτική στην κυβέρνηση με τα σχόλια ή τα σκίτσα τους, έγιναν στόχοι οργανωμένης επίθεσης από ενεργούμενα κομματικά τρολ με σκοπό να αλλάξουν ρότα και να μην το ξανακάνουν.

    Με όλο αυτό το σκηνικό στημένων διαδικτυακών επιθέσεων και καθύβρισης κατά δημοσιογράφων πόσο ελεύθερη μπορεί να είναι η άσκηση κριτικής και η διατύπωση γνώμης στη δημοκρατία μας; Πόσο πλουραλιστική και αξιόπιστη είναι η λειτουργία του τύπου; Πόσο ακέραιη είναι η δικαιοσύνη; Και πόσο προστατευμένοι -και περήφανοι- νιώθουμε όλοι μας από όλη αυτή την κατάσταση;

*(trolling). Σύμφωνα με τον ορισμό που δίνει το λεξικό του Cambridge, ως τρολ στο διαδίκτυο χαρακτηρίζεται ο χρήστης που αφήνει σκόπιμα ενοχλητικά μηνύματα προκειμένου να τραβήξει την προσοχή ή να προκαλέσει προβλήματα. Ως «τρολάρισμα» προσδιορίζεται η εσκεμμένη πράξη ενός χρήστη, αποκλειστικός στόχος της οποίας είναι να προκαλέσει την οργισμένη αντίδραση κάποιου άλλου χρήστη. Σκοπός αυτής της πράξης, τις περισσότερες φορές, είναι η διασκέδαση, ενώ σε άλλες η αποδόμηση του ατόμου που βρίσκεται στο στόχαστρο.

ΥΓ. Αφιερωμένο σε όσους στο παρελθόν νόμισαν ότι μπορούν να τρολάρουν τις ιδέες μου, που αναρτώ στο δικό μου ιστολόγιο, αλλά κι εμένα τον ίδιο, λες και υπάρχει αδίκημα γνώμης...

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Ανορεξία: Εκούσια πείνα


                                                                                              Παπατσίρος Απόστολος
                                                                                                        φιλόλογος
                                                   Ανορεξία: Εκούσια πείνα                                                        

    Μοιάζει οξύμωρο σχήμα, σε μια εποχή αφθονίας σαν τη δική μας, τώρα που έχουμε όλα τα αγαθά του θεού και ζούμε με όλες τις ανέσεις και τις φροντίδες των δικών μας, να υπάρχουν θάνατοι από ανορεξία. Και είναι τραγικό να σκεφτεί κανείς ότι την ίδια στιγμή, κάποια παιδιά στον ¨όμορφο και αγγελικά πλασμένο κόσμο μας¨ πεθαίνουν από πείνα. Και το τραγικότερο είναι πως δεν πεθαίνουν παιδιά από πείνα μόνο στην υποσαχάρια Αφρική, όπως ξέραμε εδώ και πολλά χρόνια, αλλά και στον ¨αναπτυγμένο¨ κόσμο. Οι θάνατοι από πείνα σήμερα δεν είναι βέβαια ανεκτοί, είναι ωστόσο κατανοητοί λόγω υπερπληθυσμού και φτώχειας. Οι θάνατοι όμως που δεν είναι ανεκτοί, ούτε και κατανοητοί είναι από ανορεξία.

Τι είναι η ανορεξία;
   Είναι η νευρική διαταραχή του πεπτικού συστήματος, που προκαλείται από την εκούσια ατροφία δηλαδή την εξαντλητική δίαιτα των νέων κοριτσιών κυρίως. Το πρόβλημα αυτό δεν αφορά μόνο τα κορίτσια-μοντέλα γνωστών ¨οίκων μόδας¨ ή δημοφιλή πρόσωπα του θεάματος και της τηλεόρασης, όπως νομίζουν κάποιοι, αλλά και πολλά περισσότερα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, εφηβικής κυρίως ηλικίας, που επιβιώνουν μόνο χάρις την υποστήριξη ειδικών και τη φροντίδα των δικών τους. Η ανορεξία δεν είναι δηλαδή ένα διατροφικό πρόβλημα ή μια προφανής αδυναμία νέων ανθρώπων να αυξήσουν τη μυϊκή και οστική τους μάζα, αλλά ένα ευρύτερο κοινωνικό φαινόμενο, που προσλαμβάνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις πλέον, στις κοινωνίες της καταναλωτικής ευημερίας. Οι λόγοι βεβαίως που προκαλούν αυτή τους την αφύσικη συμπεριφορά είναι πρωτίστως ψυχολογικοί και σχετίζονται με το ιδιαίτερο περιβάλλον, οικογενειακό και κοινωνικό, που ζουν.

Που οφείλεται η ανορεξία;
   Τα ανορεκτικά άτομα διακατέχονται από μια εμμονή για τη διατήρηση της λεπτότητας του σώματος ή τη δημιουργία της τέλειας σιλουέτας με τις ιδανικές αναλογίες επιδιώκοντας την απώλεια βάρους με εξαντλητική δίαιτα. Πρόκειται δηλαδή για έναν καθημερινό ψυχαναγκασμό κι έναν συνειδητό υποσιτισμό του ατόμου, μόνο και μόνο για λόγους εμφάνισης. Το πρόβλημά τους είναι καθαρά ψυχολογικό και έχει να κάνει με την ανασφάλεια και το φόβο απόρριψης που βιώνουν (χαμηλή αυτοεκτίμηση) ή τα φιλόδοξα επαγγελματικά τους σχέδια, αν πρόκειται για νεαρές έφηβες-μοντέλα (ναρκισσισμός - τελειομανία).


¨Το σύνδρομο της κούκλας Barbie¨:
   Τα περισσότερα κορίτσια στον κόσμο μεγάλωσαν παίζοντας στα αθώα παιδικά τους χρόνια με μια κούκλα Barbie. Δεν υπήρχε κορίτσι που να μην πήρε στα χέρια του, να μη χτένισε ή να μη στόλισε το παιδικό της δωμάτιο με μια Barbie. Το πιο αγαπημένο δώρο και παιχνίδι των κοριτσιών ήταν πάντα μια Barbie. Η λεπτοκαμωμένη κούκλα με τις τέλειες ανατομικές αναλογίες έγινε σιγά-σιγά από αθώο παιδικό παιχνίδι και πρότυπο ιδανικής ομορφιάς για τα μικρά κορίτσια, μια έμμονη ιδέα, που εξελίχθηκε μετά σε εφηβική επιθυμία και σε κάποιες περιπτώσεις ¨ψύχωση¨ για τον κόσμο της ομορφιάς και των μοντέλων.

    Παράλληλα τα παιδιά αυτά έβλεπαν ότι το ενδιαφέρον της τηλεόρασης και των περιοδικών μόδας και ¨life style¨ μονοπωλούσαν τα ψηλόλιγνα μοντέλα. Έτσι καλλιεργήθηκε στο αθώο παιδικό μυαλό πολλών κοριτσιών αυτή η κουλτούρα της ¨τελειότητας¨ του σώματος, ο ναρκισσισμός και η φιλοδοξία καριέρας στο μόντελινγκ και μπήκαν για τα καλά οι θερμιδομετρητές στη ζωή τους, με τις εντατικές δίαιτες και τους ειδικούς διατροφολόγους, ενώ πλήθαιναν παράλληλα και οι επισκέψεις στον αισθητικό. Ο ¨φόβος της ζυγαριάς¨ γινόταν καθημερινός εφιάλτης, αν έπαιρναν όχι κάποια κιλά, αλλά γραμμάρια παραπάνω και η δίαιτα τους γινόταν ακόμα πιο αυστηρή. Για να μη βάλουν βάρος πολλά από αυτά τα κορίτσια έφταναν στο σημείο μετά από κάθε γεύμα να προκαλούν οι ίδιες εμετό ή να χρησιμοποιούν καθαρτικά, αν και υπέφεραν από προφανή εξάντληση και αβιταμίνωση.

Το αποκρουστικό αποτέλεσμα:
   Το αποτέλεσμα της νευρικής ανορεξίας είναι η ολική διαταραχή του μεταβολισμού, που προκαλεί την απώλεια βάρους, τη φυσική αδυναμία και καχεξία σε σημείο αποστέωσης και μια σειρά από συμπτώματα όπως η αφυδάτωση, η υποθερμία, η υπόταση, η αστάθεια, η τριχόπτωση, η αϋπνία, η κατάθλιψη, η απομόνωση κα. Το πιο οδυνηρό αποτέλεσμα της ανορεξίας όμως δεν είναι τα λιπόσαρκα κορμιά και τα σκελετωμένα πρόσωπα των παιδιών αυτών, αλλά η συνήθης τελική τους κατάληξη δηλαδή ο θάνατος.

Παράλληλα κείμενα:


    Από την τρυφερή ηλικία των δεκατριών, η Ιζαμπέλ Καρό πάλευε να σώσει τον εαυτό της από μια από τις πιο ύπουλες ασθένειες των σύγχρονων κοινωνιών. Δυστυχώς όμως, η νευρική ανορεξία σκότωσε τελικά το όμορφο μοντέλο από την Γαλλία, στην νεαρή ηλικία των 28. Στις 17 Νοεμβρίου 2010, η γλυκιά Ιζαμπέλ, άφησε την τελευταία της πνοή, τελείως αποσκελετωμένη και αποδυναμωμένη. Σύμφωνα με την ελβετική ενημερωτική ηλεκτρονική εφημερίδα "20 Λεπτά", τα ακριβή αίτια του θανάτου της δεν έχουν γίνει ακόμα γνωστά. Η ίδια κατηγορούσε την προβληματική παιδική της ηλικία για όλα όσα έπαθε. Η μητέρα της, είχε πει ότι όταν ήταν μικρή, ήταν πολύ καταθλιπτική λόγω της απουσίας του πάτερα της. «Πέρασε όλη την παιδική ηλικία της απομονωμένη», είχε αναφέρει η μητέρα του μοντέλου πριν μερικά χρόνια. Και ενώ η μητέρα κατηγορούσε την απουσία του συζύγου της για την κατάσταση της Ιζαμπέλ, η ίδια η Καρό, είχε εξομολογηθεί ότι έφταιγε κυρίως η μητέρα της.«Είχα μια περίπλοκη και επίπονη παιδική ηλικία. Ο μεγαλύτερος φόβος της μητέρας μου ήταν να μην μεγαλώσω. Κάθε μέρα μετρούσε το ύψος μου και δεν με άφηνε να βγω από το σπίτι γιατί έλεγε ότι ο καθαρός αέρας κάνει τα παιδιά να μεγαλώσουν. Ήταν πολύ τραυματικό», είχε αναφέρει σε συνέντευξη της Ιζαμπέλ, σοκάροντας την κοινή γνώμη.

    Μόλις πριν τρία χρόνια, η όμορφη κοπέλα έδινε τη μάχη τη ζωή της, προσπαθώντας να ξεφύγει από τα πλοκάμια της ανορεξίας. Η Καρό είχε γίνει τότε γνωστή σε όλο τον κόσμο για την συμμετοχή της σε μεγάλη καμπάνια κατά της φονικής αυτής ασθένειας. Οι γυμνές φωτογραφίες του διάσημου Ολιβιέρο Τοσκάνι, σόκαραν όλο τον κόσμο και πολλοί ήταν εκείνοι που τις χαρακτήρισαν απωθητικές. Το σκελετωμένο κορμί της, τα βαθουλωμένα μάτια και τα προτεταμένα δόντια της Ιζαμπέλ ενοχλούσαν όλους όσους έβλεπαν τις φωτογραφίες… το σίγουρο όμως είναι ότι έστελναν το μήνυμά τους! Η Ιζαμπέλ Καρό ήθελε να βοηθήσει τα κορίτσια όλου του κόσμου, που έχουν σταματήσει να τρώνε για να μοιάζουν με μοντέλα και να τους δείξει με τον πιο απλό τρόπο ότι η ανορεξία σκοτώνει. "Θέλω να αφυπνίσω τις συνειδήσεις αυτών που δεν γνωρίζουν ότι εάν δεν τρως, αρρωσταίνεις και πεθαίνεις", είχε πει τότε η Καρό. Τελικά, πέρασε το μήνυμα, με τον πλέον τραγικό τρόπο… τον θάνατό της. Η αντίστροφη μέτρηση για την Καρό είχε αρχίσει το 2006, όταν το μοντέλο έπεσε σε κώμα αφού είχε φτάσει να ζυγίζει μόλις 25 κιλά με ύψος 1,65. Λίγο καιρό μετά το θάνατό της, τον Ιανουάριο του 2011, η μητέρα της θα αυτοκτονήσει από το βάρος των τύψεων για τον θάνατο της κόρης της.                                Εφημερίδα Το ¨ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ¨

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

56ο κριτήριο:"Καταναλωτισμός"

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ

56o κριτήριο αξιολόγησης                                                             Παπατσίρος Απόστολος
                                                                                                                 φιλόλογος
                                          Το φαινόμενο του καταναλωτισμού

   Η ανθρώπινη συμπεριφορά μεταβάλλεται από εποχή σε εποχή, ανάλογα με τις ανάγκες, τις αξίες και τις διεξόδους από τα προβλήματα που ο άνθρωπος έχει ή νομίζει πως έχει. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του τρόπου ζωής μας σήμερα είναι ο καταναλωτισμός κι όταν μιλάμε για καταναλωτισμό, αναφερόμαστε στην ακατάπαυστη και ανεξέλεγκτη αγορά προϊόντων. Εδώ δεν υπάρχει κάποιο όριο, δηλαδή ένα σημείο όπου το πρόσωπο θα θεωρήσει πως δεν χρειάζεται πλέον να αγοράσει κάτι, καθώς αυτό που έχει σημασία δεν είναι αυτό που αποκτά, αλλά η ηδονή που αντλεί από τη διαδικασία, την αγορά, την κατανάλωση καθεαυτή.

  Σε ένα γενικότερο πλαίσιο, πρέπει να αναφερθεί πως το φαινόμενο της καταναλωτικής συμπεριφοράς δεν περιορίζεται στα υλικά αγαθά, αλλά καλύπτει και άλλες μορφές ανθρώπινης στάσης όπως: Η συνεχής εναλλαγή ερωτικών συντρόφων, όπου η προσωπικότητα του καθενός περνάει σε δεύτερη μοίρα, ενώ εκείνο που κυριαρχεί είναι η σωματικότητα, δηλαδή το υλικό στοιχείο της ύπαρξής μας. Η απρόσωπη επικοινωνία στο Διαδίκτυο, όπου καθένας έχει τη δυνατότητα να απεκδυθεί όλα τα στοιχεία του χαρακτήρα του και να υπάρξει μόνο με τη μορφή λέξεων και εικόνων, έχοντας έτσι τη δυνατότητα να παρουσιάσει όποιο προσωπείο επιθυμεί. Η εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου στον τηλεφακό, με στόχο την αύξηση της τηλεθέασης και με το κοινό να αποτελεί τη σύγχρονη αρένα που κρίνει, καταδικάζει, απαλλάσσει. Η εκμετάλλευση εδώ ισοδυναμεί με την αντιμετώπιση του πάσχοντος ως τηλεοπτικού προϊόντος και όχι ως προσώπου που βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα οδυνηρή και γι΄ αυτό «ευάλωτη» στιγμή της ζωής του, οπότε το μόνο που χρειάζεται είναι η φροντίδα και όχι η έκθεσή του σαν αντικείμενο, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που αυτή έχει στην ψυχοσύνθεσή του.

   Ο καταναλωτισμός αποτελεί τρόπο διεξόδου από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος άνθρωπος. Αυτά μπορούμε σε γενικές γραμμές να τα προσδιορίσουμε ως έλλειψη αξιών και ουσιαστικά νοήματος ζωής, εσωτερική φτώχεια και απόγνωση. Εκείνο που επιδιώκει να επιτύχει το καταναλωτικό ον με τις συχνές αγορές, είναι να κουκουλώσει το υπαρξιακό κενό του. Αυτό το κενό δεν αποτελεί θεωρητική προσέγγιση της ζωής του ή απλές, εντυπωσιακές λέξεις. Αντιθέτως είναι μια πραγματικότητα, την οποία βιώνει το πρόσωπο κάθε στιγμή και η οποία του προκαλεί άγχος, επειδή δεν έχει πού να σταθεί, από πού να πιαστεί και να στηριχθεί. Έτσι καταφεύγει στις αγορές υλικών αντικειμένων, γιατί αυτές παράγουν ψευδαισθησιακή χαρά που ανακουφίζει προσωρινά. Λόγω όμως του παροδικού και επιφανειακού χαρακτήρα της, η χαρά αυτή σύντομα χάνεται και χρειάζεται να επαναληφθεί. Οπότε το πρόσωπο επαναλαμβάνει τη διαδικασία ξανά και ξανά, γιατί είναι πολύ πιο εύκολη από την προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων που πρέπει να αντιμετωπίσει.

   Βέβαια, στην έξαρση ενός φαινομένου όπως ο καταναλωτισμός συμβάλλουν και διάφοροι κοινωνικοοικονομικοί παράγοντες. Έτσι σήμερα, στο πλαίσιο του μετα-μοντερνισμού έχουμε φτάσει στην αμφισβήτηση των πάντων, των παραδοσιακών αξιών, δοκιμασμένων σε αντοχή και χρόνο, αλλά και των διαφόρων θεσμών όπως η οικογένεια. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο η αμφισβήτηση των αξιών και των θεσμών αυτών όσο η απουσία εναλλακτικών αξιών και θεσμών. Όταν καταλήγουμε να αμφισβητούμε για να αμφισβητούμε, δηλαδή απλώς γκρεμίζουμε για να γκρεμίσουμε, χωρίς να έχουμε να βάλουμε κάτι στη θέση αυτών που εξαφανίσαμε, τότε νιώθουμε το υπαρξιακό κενό για το οποίο έγινε λόγος προηγουμένως. Σε αυτό συντείνουν και άλλα στοιχεία της σύγχρονης κοινωνίας όπως ο Διαδίκτυο, όχι με τη μορφή της επιπλέον δυνατότητας για επικοινωνία σε μια υπάρχουσα σχέση, αλλά ως έκθεση ιδεών ατόμων κλεισμένων στον εαυτό τους χωρίς διάθεση ανταλλαγής και μοιράσματος. Ζούμε στην εποχή του Διαδικτύου, όπου η σωματική παρουσία δεν είναι απαραίτητη ενώ η οθόνη του υπολογιστή αντικαθιστά συναισθήματα, αλλά αυτό δεν δίνει ελευθερία στον άνθρωπο. Του χαρίζει μοναξιά. Και όσο μεγαλώνει η μοναξιά τόσο κορυφώνεται η αγωνία του. Γι΄ αυτό πολλές φορές αναζητά διέξοδο στην αγορά αγαθών, στη διακίνηση του πλαστικού χρήματος.

   Από την άλλη, δεν πρέπει να παραλείψουμε την πραγματικότητα που έχουμε από τον χώρο των επιχειρήσεων. Αυτή είναι η ταχεία παραγωγή νέων προϊόντων, τα οποία πρέπει να αγοραστούν. Με άλλα λόγια το πρόσωπο, μέσω της διαφήμισης, περιβάλλεται από μια πανδαισία εικόνων και υποσχέσεων, με αρώματα και γεύσεις που ξεστρατίζουν το ευάλωτο άτομο, το μεθούν, του δημιουργούν ψεύτικες ανάγκες. Έτσι το «κατέχω» γίνεται συνώνυμο του «υπάρχω». Αυτό σημαίνει ότι πλέον κάποιος αρχίζει να αξιολογείται κοινωνικά από αυτό που έχει στην κατοχή του, το σπουδαίο αυτοκίνητο, το σπίτι, τις διακοπές σε κάποιο πολυτελές ξενοδοχείο που διαφημίζεται στην τηλεόραση και στα περιοδικά και όλοι ξέρουν την αξία του. 

   Ως λύση στο πρόβλημα του καταναλωτισμού δεν μπορεί να προβληθεί η εγκράτεια, με τη μορφή της στέρησης. Ο λόγος είναι απλός: ο στερητικός τρόπος ζωής οδηγεί εκ νέου σε εξαρτήσεις. Εκτός από το ερώτημα «ποια θα είναι η νέα εξάρτηση;», υπό την έννοια ότι μπορεί να αποβεί χειρότερη από την πρώτη (καταναλωτισμός), δεν γίνεται να καταπολεμήσεις μια εξάρτηση με μια άλλη. 

   Αυτό που χρειάζεται το άτομο είναι να αποκτήσει μια υπαρξιακή προοπτική, να έρθει δηλαδή αντιμέτωπο με τα ουσιαστικά θέματα που το απασχολούν και να αρχίσει να αναρωτιέται για την παραγωγή πιο μόνιμων πηγών χαράς. Σε γενικές γραμμές, μπορούμε να πούμε ότι αντίδοτο στην καταναλωτική μανία αποτελούν η ικανοποίηση που παράγεται από την εργασία όταν αυτή συντελείται με τη μορφή της διακονίας, η μετοχή σε μια σχέση βάθους, όπου επικρατεί μοίρασμα μεταξύ των προσώπων, προσωπική εξέλιξη, η οποία πηγάζει από το αλληλοκαθρέφτισμα των προσώπων, η εμπειρία της ανατροφής ενός παιδιού, αλλά και οι φιλικές σχέσεις όταν βασίζονται στην αλληλοεκτίμηση και την προσφορά του γέλιου. Με άλλα λόγια, χρειάζεται να στραφούμε στον διπλανό μας και να τον αντιμετωπίσουμε ως προσωπικότητα, ζητώντας του να κάνει το ίδιο με εμάς. Ένας άνθρωπος καθορίζεται από τις αξίες που τον διέπουν και όχι από το τι κατέχει σε επίπεδο προϊόντων και επιφανειακών σχέσεων.       (ΛΑΜΠΡΟΣ ΛΑΣΔΑΣ ,εφημ. Τα ΝΕΑ: 27/04/2009)


Α. Να γράψετε την περίληψη του κειμένου (120-140 λέξεις περίπου) 
                                                                                            Μονάδες 25 
Β1. Να γράψετε από ένα συνώνυμο για κάθε λέξη που σας δίνεται: 
απεκδυθεί, απόγνωση, απλώς, κατοχή, διακονίας. 
                                                                                            Μονάδες 5 
Β2 Να γράψετε από ένα αντώνυμο για κάθε λέξη που σας δίνεται: 
περιορίζεται, ευάλωτη, θεωρητική, παροδικού, απαραίτητη. 
                                                                                            Μονάδες 5 
Β3. Να βρείτε ποιο είναι το είδος της συλλογιστικής πορείας της δεύτερης παραγράφου του κειμένου. Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας. 
                                                                                            Μονάδες 4
Β4. Με ποιον τρόπο αναπτύσσεται η πέμπτη παράγραφος (Από την άλλη … αξία του) του κειμένου; Να αιτιολογήσετε την απάντησή σας. 
                                                                                            Μονάδες 5 
Β5. Ποια είναι η δομή ανάπτυξης της τελευταίας παραγράφου του κειμένου;
                                                                                            Μονάδες 6 
Β6. Βρείτε αν οι ακόλουθες προτάσεις είναι σωστές ή λανθασμένες σύμφωνα με το κείμενο.
 α. Ο καταναλωτισμός αφορά κυρίως τα προϊόντα που αγοράζουμε. 
 β. Το τηλεοπτικό κοινό δεν αρέσκεται στην προβολή του ανθρώπινου πόνου. 
 γ. Η ευχαρίστηση που νιώθει ο καταναλωτής είναι πάντα εφήμερη.
 δ. Με την εγκράτεια μπορεί να λυθεί το πρόβλημα του καταναλωτισμού. 
 ε. Η δημιουργία πρόσθετων αναγκών στον άνθρωπο είναι άσχετη με τον τρόπο προβολής τους από τη διαφήμιση.                                                           
                                                                                           Μονάδες 10


Γ΄ Παραγωγή λόγου:« Να γράψετε ένα άρθρο για την ιστοσελίδα του σχολείου σας (500-600 λέξεων περίπου) που να αναφέρεστε στους κινδύνους που απορρέουν από τον καταναλωτισμό σήμερα αλλά και τους τρόπους αντιμετώπισής του».                                             
                                                                                           Μονάδες  40