Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Μεταναστευτικό πρόβλημα: Αίτια, συνέπειες & αντιμετώπιση.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ – ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ : Άνθρωποι χωρίς πατρίδα. 
                                                                                                Παπατσίρος Απόστολος
                                                                                                           φιλόλογος
Διάκριση όρων:

    Μετανάστευση είναι η εκούσια φυγή από έναν τόπο και η μετεγκατάσταση σ’ έναν άλλο για λόγους καλύτερης διαβίωσης. Οι οικονομικοί μετανάστες εγκαταλείπουν τη χώρα τους αναζητώντας καλύτερη τύχη αλλού, είναι μέτοικοι, ξενιτεμένοι από επιλογή και επιστρέφουν στη χώρα τους, όποτε το θελήσουν. Πρόσφυγες αντίθετα είναι οι ξεριζωμένοι, οι απάτριδες, που έχασαν τις εστίες τους κι εγκατέλειψαν τον τόπο τους από ανάγκη επιβίωσης. Το κοινό σημείο μεταξύ τους είναι ότι ζουν και οι μεν και οι δε σε μια άλλη χώρα, μακριά απ’ τον τόπο τους, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Ιστορικά:

    Εμείς οι Έλληνες υπήρξαμε στο πρόσφατο παρελθόν και πρόσφυγες και μετανάστες. Στον 20ο αιώνα με τους συνεχείς αγώνες εθνικής ανεξαρτησίας και ολοκλήρωσης, υπήρξαν περίοδοι με μεγάλη κινητικότητα πληθυσμών. Δεν πρέπει να ξεχνούμε τους πρόσφυγες της Ανατολικής Ρωμυλίας, του Πόντου ή της Mικρασιατικής καταστροφής το 1922 και της Πόλης το 1955, ιστορία που επαναλήφθηκε άλλωστε και στην Κύπρο το 1974. Η μετανάστευση προς τη Δύση άρχισε με τη δεύτερη μεγάλη Βιομηχανική επανάσταση, στις αρχές του αιώνα, που υπήρχε χρεία εργατικών χεριών, όμως αυξήθηκε κατακόρυφα μετά την Κατοχή (1941-1944) και τον δραματικό εμφύλιο (1944-1949), που συνοδεύτηκε από την ερήμωση της υπαίθρου και τη φυγή όχι μόνο μεταναστών για τη Δύση, αλλά και πολιτικών προσφύγων προς τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και την πρώην Σοβιετική Ένωση. Σήμερα υπάρχουν Έλληνες παντού σε όλο τον κόσμο.

Τα αίτια των μετακινήσεων:

1) Τα πολιτικά και στρατιωτικά γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών άλλαξαν τον παγκόσμιο χάρτη και την κατανομή των κοινωνιών στο χώρο. Ενδεικτικά αναφέρονται η κατάρρευση του κομμουνισμού που προκάλεσε τη διάλυση της άλλοτε κραταιάς υπερδύναμης της Σοβιετικής Ένωσης και τη διάσπασή της σε αυτόνομα και εθνικιστικά εν πολλοίς κράτη και η πτώση του ¨Τείχους του Αίσχους¨, που χώριζε την Ανατολική από τη Δυτική Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρώπη από την Ασία. Παράλληλα κατέρρευσε το κομμουνιστικό καθεστώς σε πολλές άλλες χώρες, άλλοτε βίαια, όπως στη Ρουμανία, κι άλλοτε αναίμακτα, όπως στην Τσεχοσλοβακία, που διασπάστηκε κιόλας (βελούδινο διαζύγιο) σε δύο νέα κράτη. Τα άλλοτε σοσιαλιστικά ή κομμουνιστικά, ανατολικά κράτη στράφηκαν πολιτικά προς τη Δύση, άνοιξαν τα σύνορά τους και οι λαοί τους αναζήτησαν οικονομική διέξοδο στις άλλες, ευρωπαϊκές κυρίως, χώρες.

2) Οι εμφύλιοι ή εθνικιστικοί πόλεμοι, όπως στην πρώην Γιουγκοσλαβία, τη Γεωργία και την Αμπχαζία, τη Ρωσία και την Τσετσενία, προκάλεσαν βίαιες εκτοπίσεις πληθυσμών σύμφωνα με τη λογική της πολιτικής εθνοκάθαρσης και μαζικό κύμα φυγής προς άλλες χώρες.

3) Αν αυτά συνέβαιναν στην Ευρώπη, σε πολλές ασιατικές και αφρικανικές χώρες η κατάσταση ήταν εξίσου τραγική και άθλια για εμπόλεμες χώρες, όπως το Ιράν, το Ιράκ, το Κουρδιστάν, η Παλαιστίνη, το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, η Ινδία, η Ινδονησία, η Σομαλία, το Σουδάν και άλλες, που έχαναν τους λαούς τους είτε από τον πόλεμο, είτε από τη μαζική φυγή τους.

4) Η επιβολή αυταρχικών δικτατορικών καθεστώτων σε πολλές ασιατικές και αφρικανικές κυρίως χώρες, έθεσε υπό διωγμώ μεγάλες πληθυσμιακά ομάδες πολιτικών αντιπάλων, φυλών ή εθνοτήτων, που κινδύνευαν διαφορετικά με αφανισμό, εξορίες, φυλακίσεις ή βασανιστήρια. Το ίδιο παρατηρήθηκε και στην άλλη πλευρά του ειρηνικού στη λατινική Αμερική, σε χώρες όπως η Κούβα, η Κολομβία ή το Μεξικό, που μετά την περίοδο των μεγάλων επαναστάσεων και τους αγώνες της ανεξαρτησίας, η κοινωνική κατάσταση παρέμενε πάντα έκρυθμη και αποτελούσε αιτία φυγής, για τις Η.Π.Α κυρίως.

5) Διαχρονικό αίτιο ήταν πάντα η φτώχεια των λαών, η ένδεια της γης και η πενία των ανθρώπων, που τους οδηγούσε στη φυγή, στην αναζήτηση καλύτερης γης από τα πετρώδη και άνυδρα εδάφη τους, στη δική τους ¨γη της επαγγελίας¨.

6) Η λάμψη που εξέπεμπε πάντα ο δυτικός πολιτισμός, η ¨κοινωνία της αφθονίας¨, της ευημερίας, της ελευθερίας, γοητεύει και παρασύρει πολλούς να αναζητήσουν εκεί τις ευκαιρίες, που τους στερεί η δικιά τους πατρίδα και να ζήσουν τ’ όνειρό τους στη Δύση. Σ’ αυτό συμβάλλει περισσότερο η προβολή του ¨αμερικάνικου ονείρου¨ στις τάξεις των φτωχών από την τηλεόραση κυρίως, αλλά και τα άλλα μέσα με την κυριαρχία της κουλτούρας του παναμερικανισμού.

7) Η τάση φυγής από την πατρίδα, η εξερεύνηση και η περιπλάνηση σ’ άλλους άγνωστους κόσμους και πολιτισμούς εξηγούνται από τη φιλοπερίεργη και ριψοκίνδυνη διάθεση των ανθρώπων να γνωρίσουν άλλα ήθη και να ζήσουν σ’ άλλες πολιτείες, όπως άλλωστε συνέβαινε διαχρονικά στην ιστορία με εποίκους, εξερευνητές, θαλασσοπόρους, τυχοδιώκτες, διάφορους φυγάδες ακόμα και νομάδες.

Τα προβλήματα των μετακινήσεων πληθυσμών και της εγκατάστασής τους :

1) Αυτονόητα όταν μια χώρα δέχεται μαζική ¨εισβολή¨ μεταναστών ή και προσφύγων από άλλες, όχι απαραίτητα γειτονικές, αντιμετωπίζει πολλαπλά προβλήματα κοινωνικά από την αδυναμία ενσωμάτωσής τους και πολιτικά γιατί απαιτείται ειδική μέριμνα για τη στέγασή τους, την παίδευσή τους, την απασχόλησή τους, την κοινωνική τους ασφάλιση και προστασία που δεν είναι σίγουρο ότι μπορούν να διαθέσουν όλες οι χώρες και σε ικανοποιητικό βαθμό. Οι μετανάστες κάποτε ήταν αυτοί που στήριξαν την οικονομία πολλών ευρωπαϊκών χωρών, εργαζόμενοι με χαμηλά ημερομίσθια μειώνοντας έτσι το κόστος παραγωγής, αλλά τώρα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αλλά και του πρωτοφανούς κύματος φυγής από ασιατικές και αφρικανικές χώρες.

2) Τα προβλήματα εντοπίζονται κυρίως στην άθλια διαβίωση που έχουν οι μετανάστες, που υποσιτίζονται, ζουν σε ομαδικά καταλύματα, χωρίς κανόνες υγιεινής και με κινδύνους από την εμφάνιση επιδημιών για τη δημόσια υγεία των κατοίκων. Οι πόλεις δεν μπορούν να στεγάσουν πια όλους αυτούς τους μετακινούμενους πληθυσμούς και η κατάσταση σε ορισμένες περιοχές του κέντρου, αλλά και λιμάνια (Πάτρα) είναι εντελώς ανεξέλεγκτη, ίσως και τριτοκοσμική. Κατά την είσοδό τους, πολλοί από τους μετανάστες ή τους ξένους γενικά είναι οι ίδιοι φορείς μεταδοτικών ασθενειών, γιατί εμβολιάζονται πλημμελώς και έτσι τίθενται σε καραντίνα ακόμα και ολόκληρα πλοία, που χαρακτηρίζονται ως δουλεμπορικά.

3) Η αδυναμία εύρεσης εργασίας και επιβίωσης κατά συνέπεια, εξωθεί πολλούς από αυτούς στη συνήθη παραβατικότητα ή ακόμα και την οικονομία του εγκλήματος. Η πολιτεία καλείται επομένως να αστυνομεύει και να επιτηρεί διαρκώς ανομοιογενείς φυλετικά ομάδες που έχουν διαφορετικά ήθη και συνήθειες και αυτό δεν είναι πάντα εύκολο, ούτε βεβαίως αποδίδει. Η βία των ξένων όμως ενθαρρύνει την αντιβία των γηγενών ως αυτοάμυνα, αφού λόγω και της ανεπαρκούς αστυνόμευσης ενθαρρύνονται πράξεις αυτοδικίας.

4) Τα όποια εγκλήματα ή αδικήματα ξένων γενικώς μεγεθύνονται και προβάλλονται από τα Μ.Μ.Ε ώστε να διογκώνεται η λαϊκή δυσαρέσκεια εναντίον τους και να εντείνεται η ξενοφοβία, που οδηγεί σε ρατσιστικές υστερίες, διαδηλώσεις και έκτροπα. Έτσι επανήλθαν ξεχασμένες ιδεολογίες στο προσκήνιο και οργανώσεις με απροκάλυπτα ρατσιστικό ή εθνικιστικό πρόγραμμα, που σε αρκετές περιπτώσεις βρήκαν πρόσφορο έδαφος και αντίστοιχα κόμματα εκπροσωπούνται στα κοινοβούλια πολλών ευρωπαϊκών χωρών.

5) Η αναδουλειά και η ανεργία των ντόπιων αποδίδεται συνήθως στους ξένους και η κρίση εκτός από οικονομική και κοινωνική γίνεται και πολιτική, αφού ασκείται μεγαλύτερη πίεση στην εκάστοτε κυβέρνηση να δώσει οριστική λύση, όχι μόνο στο πρόβλημα απασχόλησης, αλλά και στο ενδεχόμενο αναθεώρησης της μεταναστευτικής της πολιτικής με απελάσεις ή επαναπροώθηση των λαθρομεταναστών στις χώρες εισόδου.

6) Τα προβλήματα που υπήρχαν στις εστίες των μεταναστών, δεν επιλύονται με τη φυγή τους, αντίθετα διογκώνονται και διαιωνίζονται. Οι χώρες τους χάνουν το πολυτιμότερο κομμάτι του πληθυσμού τους, τους νέους και δεν μπορούν να ανακάμψουν οικονομικά ή δημογραφικά. Η ερημιά και η εγκατάλειψη είναι ένας αργός θάνατος για μικρά και μεγάλα χωριά ή πολιτείες. Το σίγουρο είναι πως μεγαλώνει η φτώχεια αυτών των περιοχών και πέφτει περισσότερη πείνα, με ό,τι αυτή συνεπάγεται.

Θετικά αποτελέσματα από τη μετανάστευση:

1) Σημαντική αύξηση του εγχώριου προϊόντος για τις χώρες ένταξης από τους μετανάστες, που αμείβονται με τα χαμηλότερα μεροκάματα και δεν έχουν πάντα απαιτήσεις για συλλογικές συμβάσεις εργασίας ή κοινωνική ασφάλιση.

2) Βελτιώνεται η ποιότητα ζωής των μεταναστών με την παροχή πολλών προνομίων από το επίσημο κράτος, ακόμα και απόκτησης ιθαγένειας και πολιτικών δικαιωμάτων. Η οικονομική τους αποκατάσταση συμβάλλει και στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και των συγγενών τους στις πατρίδες τους, καθώς δεν τους ξεχνούν, αλλά τους αποστέλλουν συχνά χρήματα.

3) Η παροχή παιδείας στα παιδιά των μεταναστών συμβάλλει σημαντικά στην κοινωνική τους ενσωμάτωση και αμβλύνει τις επιφυλάξεις και τις προκαταλήψεις των ντόπιων για αυτούς, γιατί τα παιδιά αυτά έχουν μια νέα πατρίδα, μιλούν τη γλώσσα της και είναι μια νέα γενιά ανθρώπων με εθνική συνείδηση ελληνική.

4) Πολλοί από τους μετανάστες που εγκαταστάθηκαν στην περιφέρεια, έδωσαν μεγάλη ώθηση στην αγροτική παραγωγή, την οικοδομική δραστηριότητα, τον τουρισμό και στην τοπική οικονομία, εκτός του ότι έδωσαν ζωή σε έρημα χωριά. Υπήρξε έτσι μια σημαντική δημογραφική τόνωση της επαρχίας, που είχε εγκαταλειφθεί από τις πολιτικές κυβερνήσεις τις τελευταίες δεκαετίες και εξισορροπήθηκε κάπως η τάση φυγής στις πόλεις.

5) Η μαζική φυγή μεταναστών ή προσφύγων από τις προγονικές τους εστίες γνωστοποιεί τα προβλήματα του τόπου τους παγκοσμίως, ενεργοποιεί τη διεθνή διπλωματία και δραστηριοποιεί τις ανθρωπιστικές οργανώσεις, ώστε να δοθούν λύσεις ή να αποσταλεί ανθρωπιστική βοήθεια. Παράλληλα αναθεωρήθηκε η μεταναστευτική πολιτική πολλών κρατών, σύμφωνα και με τις σύγχρονες ευρωπαϊκές αντιλήψεις περί ελεύθερης μετακίνησης και εργασίας των πολιτών ή της πολυπολιτισμικότητας των λαών, οπότε χιλιάδες μετανάστες απέκτησαν εργασία και κοινωνικά δικαιώματα ή ελευθερίες που ποτέ δεν είχαν.

Τι πρέπει να γίνει ή τι πρέπει να περιλαμβάνει η μεταναστευτική πολιτική.

1) Η μετανάστευση θα πρέπει να διαχωριστεί από το προσφυγικό πρόβλημα και ν’ αντιμετωπιστεί ρεαλιστικά από την Ευρωπαϊκή Ένωση στη βάση των οικονομικών αναγκών και αντοχών που έχει κάθε κοινωνία. Αντί να γίνεται εξαγωγή του προβλήματος από τις διάφορες ασιατικές ή αφρικάνικές χώρες στην Ευρώπη και να καλούνται τα ευρωπαϊκά κράτη να επιλύσουν χρόνια προβλήματα τους, θα πρέπει να τεθούν σε ισχύ κριτήρια ένταξης, που θα ανταποκρίνονται στις ανάγκες ή τις απαιτήσεις κάθε χώρας ξεχωριστά. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη βιομηχανικούς εργάτες, ούτε μπορεί να συντηρεί ή να περιθάλπει άνεργους και άστεγους ξένους, πολλοί εκ των οποίων είναι λαθρομετανάστες.

2) Η ένταξη των μεταναστών πρέπει να γίνεται σταδιακά και ελεγχόμενα, όπως και η ενσωμάτωσή τους, ώστε να τηρούνται δημογραφικά κριτήρια και να κατανέμονται αναλογικά στην περιφέρεια για να αποφευχθούν φαινόμενα υπερκορεσμού πόλεων, όπως η Αθήνα και ιδίως το κέντρο της πόλης, που έχει πλέον αποχαρακτηριστεί κι από ιστορικό κέντρο, έγινε ¨γκέτο¨ μεταναστών. Κάθε πόλη η μικρό και μεγάλο χωριό δεν είναι σίγουρο ότι έχει πάντα τις απαιτούμενες υποδομές για να δεχτεί περισσότερους κατοίκους. Πρέπει να γίνεται αυστηρότερος έλεγχος των ξένων γενικά στα σύνορα και να υπάρχει κεντρικός πολιτικός σχεδιασμός μετά για την προώθησή τους και την απορρόφησή τους. Έτσι και οι ίδιοι δε θα περιφέρονται άσκοπα σε δρόμους και λιμάνια άνεργοι και ανέστιοι, ούτε θα πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης διάφορων δουλεμπόρων.

3) Η ενίσχυση των μέτρων φύλαξης στα σύνορα είναι επιβεβλημένη για τη χώρα μας, γιατί η Ελλάδα είναι φυσικό πέρασμα και ευρωπαϊκή πύλη εισόδου για όλους αυτούς τους πληθυσμούς, που προέρχονται από την Ασία και την Αφρική και έχει γίνει στόχος δουλεμπόρων επανειλημμένα από τα ανατολικά σύνορά της. Για αυτό πρέπει ν’ απαιτήσει περισσότερη οικονομική στήριξη από την Ε.Ε και βοήθεια σε επίπεδο τεχνογνωσίας ή και την ενίσχυση της δύναμης περιφρούρησης (FRONTEX) .

4) Στους πρόσφυγες πρέπει να παρέχεται κάθε ανθρωπιστική βοήθεια και να λαμβάνεται μέριμνα για την προστασία τους, την υγειονομική τους περίθαλψη, την εγκατάστασή τους, την παροχή παιδείας και εύρεση εργασίας, όπως προβλέπεται διεθνώς και από ψηφίσματα του Ο.Η.Ε και αγωνίζεται να εξασφαλίσει η ¨Ύπατη Αρμοστεία¨.

Συμπερασματικά:

    Δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια στο δράμα των ανθρώπων αυτών, αλλά πρέπει να σκεφτούμε ότι κι εμείς ήμασταν κάποτε στην ίδια μοίρα. Κανείς δεν ξέρει με σιγουριά, ότι δε θα ξαναβρεθούμε! Εμείς οι Έλληνες που από τ’ αρχαία χρόνια κάναμε τον πρώτο και το δεύτερο μεγάλο Αποικισμό στην ιστορία και ζήσαμε και ως φιλοξενούμενοι και ως ξενιστές, δεν πρέπει να γίνουμε ξαφνικά ξενόφοβοι. Επειδή έχουμε πολλούς απόδημους Έλληνες σ’ όλο τον κόσμο, θα ήταν πολύ αντιφατικό να γίνουμε από φόβο αφιλόξενοι. Στη χώρα μας που φημίζεται για την παράδοση της φιλοξενίας από τον ¨ξένιο Δία¨ ακόμα, δεν αρμόζει η σκληρότητα, που άλλοι λαοί επιδεικνύουν απέναντι σ’ ανθρώπους χωρίς στον ήλιο μοίρα. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι πρέπει να γίνει η χώρα άσυλο αστέγων, ούτε βεβαίως κέντρο διακίνησης δούλων ή να καταλύεται κάθε νόμιμη αρχή. Καμία κίνηση ανθρωπισμού ή διάθεση συμπαράστασης δε θα πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε το δίκαιο και τη νομιμότητα. Είναι ασφαλώς σημαντικό να εκφράζουμε τον οίκτο μας ή την αλληλεγγύη μας για τους φτωχούς όλου του κόσμου, αλλά αυτό δε φτάνει! Η πολιτική δυστυχώς έχει άλλους πιο αυστηρούς κανόνες και … λιγότερες ευαισθησίες.

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

68ο κριτήριο:"Παράδοση κι ελληνικότητα"

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ 

68ο  κριτήριο αξιολόγησης                                                         Παπατσίρος Απόστολος 
                                    
                                      Η ελληνικότητα κινδυνεύει από εμάς 

                                                                                       του Αλέκου Φασιανού (17/01/2010)
    Εδώ και αρκετά χρόνια, δεν μπορώ να προσδιορίσω πόσα ακριβώς, συμβαίνουν αλλαγές στην ταυτότητα ενός τόπου. Όμως, συνήθως, οι αλλαγές αυτές δεν επηρεάζουν σε βάθος την ουσία της ταυτότητας. Έτσι και οι αλλαγές που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια, είτε ενδογενώς στην Ελλάδα, είτε εκείνες που είναι αποτέλεσμα εξωτερικών μεταβολών, δεν επηρεάζουν την ουσία της ελληνικής ταυτότητας, όσο κι αν τώρα που τις βιώνουμε μπορεί να μας φαίνεται αλλιώς. Οι αρχαίοι Έλληνες φορούσαν χιτώνες, οι αγωνιστές του ΄21 φουστανέλες, εμείς, σήμερα, φοράμε παντελόνια ευρωπαϊκού τύπου, αλλά δεν αλλάζουμε. Και δεν αλλάζουμε, επειδή ζούμε κάτω από το ίδιο φως, στο ίδιο κλίμα, αναπνέουμε τον ίδιο αέρα, χαιρόμαστε την ίδια φύση, κάνουμε τις ίδιες χειρονομίες. Τελικά, η ελληνικότητα γεννιέται κυρίως από τον τόπο που ζούμε και καθορίζεται από αυτόν και από τη γλώσσα, και γι’ αυτό αργά ή γρήγορα θα ενταχθούν σε αυτή την ελληνικότητα κι όσοι ξένοι έρχονται να ζήσουν σε αυτόν τον τόπο.

     Πολλοί, που αγνοούν εντελώς την καθοριστική σημασία όλων αυτών, πιστεύουν αντίθετα ότι η ελληνικότητα βρίσκεται στην παράδοση που απειλείται από τις αλλαγές. Τους διαφεύγει ότι και η ίδια η παράδοση καθορίζεται από τον τόπο και από το φως του. Αλλά, κυρίως, κάνουν το μεγάλο λάθος να ταυτίζουν τη διατήρηση της ελληνικότητας με τη μίμηση του παρελθόντος. Κι αυτό είναι ένα έγκλημα, που γεννά τέρατα. Η μίμηση του παρελθόντος, του αρχαίου, του βυζαντινού ή όποιου άλλου, είναι κάτι κακό και επικίνδυνο που κλείνει τη σκέψη μας, μας στερεί κάθε δυνατότητα να ανανεώσουμε κι εμείς την ελληνική ταυτότητα και να την παραδώσουμε ανανεωμένη στους επόμενους. Το παρελθόν μάς βοηθά όταν μαθαίνουμε από αυτό, όχι όταν το αντιγράφουμε.

     Το ίδιο κακό γίνεται κι όταν αντιγράφουμε ξένα στοιχεία, όπως έκαναν οι Έλληνες ζωγράφοι του 19ου αιώνα που πήγαν στο Μόναχο. Ζωγράφιζαν ελληνικά θέματα, αλλά σαν Γερμανοί. Αλλά το γερμανικό φως, ή μάλλον η γερμανική καταχνιά, που έμαθε τους Γερμανούς να φτιάχνουν αριστουργήματα, δεν έχει καμιά σχέση με το φως της Ελλάδας. Το ίδιο κι οι σκιές. Και, ξαφνικά, ανάμεσα στους γερμανοσπουδαγμένους «λόγιους» Έλληνες ζωγράφους, από το πουθενά, ξεπετάχτηκε ένας Θεόφιλος, ένας ξυπόλυτος με μια λερή φουστανέλα, που εξέφρασε την αληθινή ελληνικότητα όσο κανένας άλλος... Εγώ, δουλεύοντας πάνω στη σκληρή αντίθεση της σκιάς και του φωτός του ελληνικού, συνεχίζω ακριβώς αυτή την παράδοση με νέο τρόπο. Κι έτσι σε όλον τον κόσμο άνθρωποι μου λένε ότι νιώθουν μέσα από τα έργα μου τη συνέχεια με τον αρχαίο ελληνικό κόσμο, χωρίς να ξέρουν το γιατί...

     Σήμερα, την ελληνικότητα τη βλέπω ακόμα και στα αυθαίρετα. Στα σπίτια που χτίζονταν μέσα σε ένα βράδυ όπως όπως, με όποια υλικά υπήρχαν διαθέσιμα εκείνη τη στιγμή. Αντίθετα, δεν τη βλέπω καθόλου σε τερατώδη κτίρια στη Μύκονο ή σε άλλα νησιά, που μπορεί να κρατούν το λευκό χρώμα ή την πέτρα, αλλά που οι διαστάσεις, οι αναλογίες και οι όγκοι τους δεν έχουν καμιά σχέση με την αληθινή αρχιτεκτονική εκείνης της γης και την προσβάλλουν. Το Αιγαίο, που τώρα όλοι μιλούν γι’ αυτό, δεν το ξέραμε, ο Ελύτης μάς το ’μαθε, αλλά δεν το καταλάβαμε.

     Ελληνικότητα δεν είναι να πηγαίνεις και να αντιγράφεις το παρελθόν σου. Ελληνικότητα είναι να μαθαίνεις από όλα αυτά, να τα κουβαλάς μέσα σου και να τα ξέρεις, αλλά, όπως ο Οδυσσέας, να κάνεις αυτό που αυτός εδώ ο τόπος σού ζητά. Να παίρνεις το ελληνικό και να το κάνεις παγκόσμιο. Εγώ τουλάχιστον αυτό προσπάθησα να κάνω όλα αυτά τα χρόνια. Και το είδα να γίνεται. Η αρχή της Οδύσσειας είναι η ελληνικότητα. Και γι’ αυτό δεν κινδυνεύει από όλες τις αλλαγές. Αν κινδυνεύει η ελληνικότητα, κινδυνεύει μόνο από εμάς τους ίδιους...
                                                       ( Ο  Αλέκος Φασιανός είναι ζωγράφος.) 

Α. Να γράψετε την περίληψη του κειμένου σε 100-120 λέξεις περίπου.
                                                                                               Μονάδες 25
Β1. Να βρείτε από ένα συνώνυμο για κάθε λέξη που σας δίνεται: ταυτίζουν, καταχνιά, ξεπετάχτηκε, ξυπόλυτος, διαθέσιμα.                                                           
                                                                                               Μονάδες 5
Β2 α. Ποια είναι τα δομικά μέρη της δεύτερης παραγράφου; 
                                                                                               Μονάδες 3
      β. «Το ίδιο κακό… ξέρουν το γιατί...». Πώς αναπτύσσεται η συγκεκριμένη παράγραφος; 
          Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.                        
                                                                                               Μονάδες 7
Β3. Ποια είναι η συλλογιστική πορεία της πρώτης παραγράφου του κειμένου; Ποιος είναι ο τρόπος και τα μέσα πειθούς στην ίδια παράγραφο; Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας. 
                                                                                               Μονάδες 10
Β4. «…η ίδια η παράδοση καθορίζεται από τον τόπο και από το φως του». Σε μια παράγραφο 80-100 λέξεις να ερμηνεύσετε την άποψη του συγγραφέα.          
                                                                                               Μονάδες 10
Γ΄ Παραγωγή λόγου: «Το παρελθόν μάς βοηθά όταν μαθαίνουμε από αυτό, όχι όταν το αντιγράφουμε. Ελληνικότητα δεν είναι να αντιγράφεις το παρελθόν σου. Ελληνικότητα είναι να μαθαίνεις από όλα αυτά, να τα κουβαλάς μέσα σου και να τα ξέρεις, αλλά, όπως ο Οδυσσέας, να κάνεις αυτό που αυτός εδώ ο τόπος σού ζητά. Να παίρνεις το ελληνικό και να το κάνεις παγκόσμιο». Με βάση αυτό τον συλλογισμό του συγγραφέα να γράψετε ένα άρθρο, (500-600 λέξεις περίπου) που να αναφέρεστε στην ιδιαίτερη αξία της παράδοσης σήμερα και να προσδιορίσετε τους τρόπους με τους οποίους οι νέοι θα μπορούσαν να αναπτύξουν μια πιο γόνιμη ή ουσιαστική σχέση με τις αξίες της παράδοσης και της ελληνικότητας».                                                                  
                                                                                               Μονάδες  40

              


Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

67ο κριτήριο:"Εργασία κι εξειδίκευση"

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ
67ο κριτήριο αξιολόγησης                                                 Παπατσίρος Απόστολος
                                                                                                     φιλόλογος 
                                                  Μόνιμη εργασία τέλος!
Δραματικές αλλαγές στο εργασιακό τοπίο προβλέπουν οι ειδικοί. Ένα επάγγελμα δεν θα αρκεί για επιτυχημένη καριέρα

    Tα επόμενα χρόνια οι αλλαγές που θα γίνουν στο εργασιακό τοπίο θα είναι τέτοιες που για να διατηρεί κάποιος την εργασία του θα πρέπει να παρακολουθεί διαρκώς τις εξελίξεις στον τομέα του. Αλλά και η εργασία δεν θα είναι αυτή που ξέραμε ως τώρα. Ώσπου να βγουν στη σύνταξη, οι εργαζόμενοι του μέλλοντος θα αναγκασθούν να αλλάξουν αρκετά επαγγέλματα. Πόσα; Εξαρτάται. Όσοι δεν έχουν σοβαρό υπόβαθρο γνώσεων θα αλλάξουν πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους επαγγέλματα. Αντιθέτως όσοι διαθέτουν εξειδικευμένες γνώσεις αναμένεται να μετακινούνται σε διάφορες ειδικότητες του ίδιου κλάδου απασχόλησης.

    Τα τελευταία χρόνια σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, στις οποίες έχουν γίνει μελέτες για τις επιπτώσεις της συχνής αλλαγής εργασίας, έχουν προκύψει αρκετά παράδοξα. Παραδείγματος χάρη, οι εργοδότες προτιμούν να προσλαμβάνουν άτομα νεαρής ηλικίας, τα οποία είναι περισσότερο εξοικειωμένα με τις νέες τεχνολογίες, εκπαιδεύονται πιο εύκολα και αποτελούν ένα είδος «μελλοντικής επένδυσης», αφού αργότερα θα «βγάλουν» τα λεφτά που ξόδεψε για αυτά ο εργοδότης τους. Αυτοί όμως έχουν τις μικρότερες πιθανότητες να μείνουν πολλά χρόνια στην ίδια δουλειά. Οι εργαζόμενοι που προσλαμβάνονται στην ηλικία των 25 ετών μπορεί να προσαρμόζονται γρηγορότερα στις απαιτήσεις μιας επιχείρησης αλλά εγκαταλείπουν τη δουλειά ευκολότερα απ' ό,τι οι εργαζόμενοι των 50 ετών, οι οποίοι δεν είναι ιδιαίτερα δεκτικοί στη συνεχή εκπαίδευση και στην απόκτηση νέων προσόντων αλλά είναι πιο έμπειροι και αφοσιωμένοι στην επιχείρηση.

    Άλλο ένα παράδοξο αφορά την επέκταση των νέων μορφών απασχόλησης, όπως η τηλεργασία. Αν και διατηρεί τα πλεονεκτήματά της (χρειάζονται μικρότερα γραφεία άρα λιγότερες οικοδομές, μειώνονται οι μετακινήσεις με το αυτοκίνητο και τα έξοδα για βενζίνη), αυξάνει το κόστος για τη συντήρηση και την αναβάθμιση των δικτύων, καθώς και την ανάγκη για προσωπικό υψηλής εξειδίκευσης.

    Επίσης τίθεται υπό αμφισβήτηση η εκτίμηση ότι με τη χρήση της τεχνολογίας θα άλλαζε η ζωή των εργαζομένων, ειδικά όσων ήταν παντρεμένοι και είχαν παιδιά, αφού θα εργάζονταν στο σπίτι τους. Τελικά αποδείχθηκε ότι το σύστημα αυτό δεν είναι λειτουργικό όταν χρειάζεται να γίνουν ξαφνικές αλλαγές στην παραγωγή και οι εργαζόμενοι δυσανασχετούσαν από την έλλειψη συναδελφικής συναναστροφής και «συγκατοίκησης». Μάλιστα ορισμένες επιχειρήσεις που επανέφεραν τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά στη δουλειά είδαν την απόδοσή τους να ανεβαίνει.

    Η αυτοματοποίηση της δουλειάς πάντως αλλάζει γοργά το τοπίο της κάθε εργασίας εσωτερικά. Με την εγκατάσταση των Αυτόματων Ταμειολογιστικών Μηχανών π.χ. ΑΤΜ, μειώνονται οι απαιτήσεις σε υπαλλήλους που θα κάθονται πίσω από τον γκισέ και αυξάνονται οι ανάγκες για όσους θα θέτουν σε λειτουργία και θα συντηρούν τα νέα συστήματα. Οι αλλαγές αυτές έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην οικονομία μιας χώρας, γιατί όταν χάνονται θέσεις εργασίας από το λεγόμενο «front desk» θα πρέπει να ενισχυθούν οι τομείς που έχουν σχέση με την εξυπηρέτηση των νέων τεχνολογιών. Διαφορετικά θα αυξηθούν οι εισαγωγές από άλλες χώρες, με αποτέλεσμα να μειώνεται η ανεργία στις χώρες εξαγωγής, να αυξάνεται όμως στις χώρες εισαγωγής τεχνολογίας.

    Έτσι σήμερα δημιουργούνται περισσότερες θέσεις εργασίας, σε τομείς όμως που απαιτούν ένταση γνώσης. «Στην Ελλάδα, σε αντίθεση με άλλες χώρες, οι γονείς ξοδεύουν πολλά χρήματα για να σπουδάσουν τα παιδιά τους. Οι δαπάνες για τα φροντιστήρια είναι τεράστιες. Τελευταία μόνο υπάρχει μια τάση να εγκαταλείπουν την εκπαίδευση παιδιά που ζουν σε τουριστικές περιοχές και έχουν ικανοποιητικό εισόδημα χωρίς να χρειάζεται να σπουδάσουν. Εκεί η σχολική διαρροή είναι μεγάλη» παρατηρεί ο πρόεδρος του Εθνικού Ινστιτούτου Εργασίας, κ. Κ. Δενιόζος. «Οι αλλαγές στην εργασία τα επόμενα χρόνια θα επηρεασθούν στην ουσία από παράγοντες όπως η τεχνολογία, η οργάνωση της δουλειάς, ο βαθμός παγκοσμιοποίησης των δραστηριοτήτων. Οι τεράστιες αλλαγές που θα επέλθουν με την ανάπτυξη της βιοτεχνολογίας θα αλλάξουν τον τρόπο παραγωγής, άρα και τη βιομηχανική παραγωγή». Το εργασιακό καθεστώς δεν θα είναι δεδομένο για κανέναν εργαζόμενο στο μέλλον, «όλοι οι συνδυασμοί θα είναι δυνατοί» υποστηρίζουν οι ειδικοί.

    Στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει και στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη ­ σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, γίνεται προσπάθεια να δημιουργηθεί μια ανταγωνιστική οικονομία χωρίς να θιγεί η κοινωνική προστασία ειδικά προς τους ανέργους. Ο αντίκτυπος των μεταβολών στην εργασία έχει αρχίσει να φθάνει και στη χώρα μας, μόνο που ακόμη δεν είναι τόσο εμφανές λόγω της ύπαρξης του ισχυρού οικογενειακού πυρήνα που λειτουργεί προστατευτικά για τους νέους. Ο πρόεδρος του ΟΑΕΔ κ. Ευστρατόγλου είναι κατηγορηματικός: «Πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι επέρχονται αλλαγές στην αγορά εργασίας και ότι πρέπει να προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες, να εμπλουτίζουν συνεχώς τις γνώσεις τους, αν χρειασθεί και με δική τους πρωτοβουλία, χωρίς να περιμένουν υποδείξεις από τους εργοδότες τους. Σήμερα ένας εργαζόμενος πρέπει να κάνει περισσότερα πράγματα απ' ό,τι στο παρελθόν και μπορεί ένα στέλεχος να μη χρειάζεται τόση εξειδίκευση όση θα απαιτηθεί από έναν απλό υπάλληλο, υφιστάμενό του».

    Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα αυτοί που κινδυνεύουν περισσότερο να μπουν στο κυνήγι της εργασίας είναι όσοι εργάζονται σε κλάδο χωρίς προοπτική ανάπτυξης στο μέλλον ή σε κλάδο που βρίσκεται σε πτώση. Επίσης όσοι απασχολούνται σε βοηθητικές εργασίες και όσοι εργάζονται σε παραδοσιακά επαγγέλματα που βρίσκονται σε καθοδική πορεία ή σε προβληματικές μη ανταγωνιστικές επιχειρήσεις και δεν έχουν κάποια ειδίκευση ή σε περιοχές που πλήττονται από την ανεργία. Μεγάλο ρόλο στην απόκτηση και στη διατήρηση της εργασίας παίζουν η ηλικία και το φύλο. Σύμφωνα με τα στοιχεία, οι περισσότεροι άνεργοι στους νέους είναι άνδρες ενώ στις μεγαλύτερες ηλικίες γυναίκες. Αυτό συμβαίνει γιατί οι τελευταίες επωμίζονται σε μεγαλύτερο βαθμό τα οικογενειακά βάρη και οι εργοδότες δεν επενδύουν πάνω τους, δεν τις στέλνουν για επιμόρφωση και τελικά μένουν πίσω στην κούρσα της εργασιακής ανέλιξης.
                                                (Κρουστάλλη Δήμητρα, εφημ. Το Βήμα, 06/02/2000).

Α. Να γράψετε την περίληψη του κειμένου σε 100-120 λέξεις περίπου.
                                                                           Μονάδες 25
Β1. Να βρείτε από ένα συνώνυμο για κάθε λέξη που σας δίνεται:
αναγκασθούν, παράδοξα, δυσανασχετούσαν, επωμίζονται, ανέλιξης.
                                                                           Μονάδες 5
Β2. Να βρείτε από ένα αντώνυμο για κάθε λέξη που σας δίνεται:
διατηρεί, δεκτικοί, αμφισβήτηση, ξαφνικές, δαπάνες.
                                                                           Μονάδες 5
Β3. Ποια είναι η συλλογιστική πορεία της πρώτης παραγράφου; Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.
                                                                           Μονάδες 5
Β4. Ποιος είναι ο τρόπος και τα μέσα πειθούς στη δεύτερη παράγραφο του κειμένου; Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.
                                                                           Μονάδες 4
Β6. Πώς επιτυγχάνεται η συνοχή ανάμεσα στις τρεις πρώτες παραγράφους του κειμένου;
                                                                           Μονάδες 6
Β7. Σε μια παράγραφο 80-100 λέξεων να εξηγήσετε πως η εργασία επηρεάζεται από την παγκοσμιοποίηση.
                                                                          Μονάδες 10

Γ΄ Παραγωγή λόγου:«Σ’ ένα άρθρο για την ιστοσελίδα του σχολείου σας (500-600 λέξεις περίπου) να αναφερθείτε στην αναγκαιότητα της εξειδίκευσης στη σύγχρονη εργασία αλλά και τους κινδύνους που αυτή συνεπάγεται για τον άνθρωπο». 
                                                                          Μονάδες 40


Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

66ο κριτήριο: Η αξία των μνημείων

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ
 
66ο κριτήριο αξιολόγησης                                                      Παπατσίρος Απόστολος
                                                                                                        φίλολογος
          Γιατί το ΚΑΣ είπε «όχι» στα 2 εκατομμύρια της Gucci για την Ακρόπολη

   «Ο ιδιαίτερος πολιτιστικός χαρακτήρας των μνημείων της Ακρόπολης δεν συνάδει με τη συγκεκριμένη εκδήλωση, καθώς πρόκειται για μοναδικά μνημεία και σύμβολα παγκόσμιας κληρονομιάς, μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco».

    Με την παραπάνω αιτιολόγηση, τα μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου απέρριψαν ομόφωνα το αίτημα της εταιρείας Gucci για επίδειξη μόδας υψηλής ραπτικής εντός του αρχαιολογικού χώρου του Ιερού Βράχου. Η γνωμοδότηση του Συμβουλίου, που εξαρχής φάνηκε ότι θα είχε αυτή την κατάληξη, έγινε μετά από αρκετή συζήτηση, όχι τόσο μεταξύ των μελών του, όσο με τους εκπροσώπους της εταιρείας που παρέστησαν στη συνεδρίαση. Πριν από την παράστασή τους, ωστόσο, προηγήθηκε υπόμνημα της εταιρίας προς τα μέλη του Συμβουλίου, το οποίο και διαβάστηκε στη συνεδρίαση.

    Σύμφωνα με αυτό, η εταιρεία ζητούσε την άδεια για την πραγματοποίηση επίδειξης κολεξιόν υψηλής ραπτικής με τίτλο «Gucci Cruz 2018», στον χώρο μεταξύ του Παρθενώνα και του Ερεχθείου (ή στα ανατολικά του Ερεχθείου), την 1η Ιουνίου 2017, με 300 προσκεκλημένους, όπως κάνει τα τελευταία χρόνια (υπενθυμίζεται η επίδειξη στο Αβαείο του Ουεστμίνστερ στο Λονδίνο το 2016). Από αυτούς, το 10% θα ήταν Έλληνες καλλιτέχνες και επίσημοι, το 80% Ευρωπαίοι και Αμερικανοί εκδότες διεθνών περιοδικών μόδας και δημοσιογράφοι, ενώ το υπόλοιπο 10% αφορούσε αστέρες του Χόλυγουντ.

   Όπως συμπλήρωνε ο οίκος, με την αποδοχή του αιτήματός του δεσμευόταν ως ένδειξη ευγνωμοσύνης και σεβασμού προς την πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας, να προβεί σε χορηγία (της τάξης των 2 εκ. ευρώ στο πλαίσιο μιας πενταετίας, σύμφωνα με πληροφορίες) στα αναστηλωτικά έργα της Ακρόπολης ή σε οργανισμό που θα υπεδείκνυε η Υπηρεσία. Δεν παρέλειπε, δε, να τονίσει τα τεράστια οφέλη που θα προέκυπταν από τη διαφημιστική δαπάνη, αλλά και από τον ευρύτερο τηλεοπτικό χρόνο προβολής των μνημείων και της Αθήνας, που σε βάθος χρόνου υπολογίστηκε στα 55 εκ. ευρώ. Εν κατακλείδι, η εκδήλωση, όπως ανέφερε το υπόμνημα, θα μπορούσε να αποτελέσει αφορμή για την αλλαγή κλίματος στα κοινωνικοοικονομικά δεδομένα της χώρας.

    «Η Ακρόπολη είναι όχι απλώς ένα μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλά ένα σύμβολο για όλη την ανθρωπότητα, που δεν μπορεί να μπαίνει σε εμπορικές συναλλαγές. Ο Παρθενώνας είναι το logo της Unesco, επίσης γνωρίζετε όλοι την προσπάθεια και τον αγώνα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα. Μπορεί η χώρα μας να βρίσκεται σε μια δύσκολη οικονομική κατάσταση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να δίνουμε με αυτό τον τρόπο το σύμβολο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς για μια επίδειξη μόδας, που μπορεί να είναι υψηλής ραπτικής, αλλά δεν συνάδει με τον χαρακτήρα του χώρου. Είμαστε πάντα πρόθυμοι σε χορηγίες, τα μνημεία χρειάζονται συντήρηση και ανάδειξη. Υπάρχουν τα έργα που διεξάγονται μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων, έχουμε και χορηγίες από άλλους φορείς», ανέφερε μεταξύ άλλων η γγ του ΥΠΠΟΑ, Μαρία Ανδρεαδάκη - Βλαζάκη, απαντώντας ουσιαστικά στα όσα αναφέρονταν στο υπόμνημα.

    Από τη συζήτηση που ακολούθησε αξίζουν να σημειωθούν κάποιες επισημάνσεις των μελών του ΚΑΣ. Όπως εκείνη του καθηγητή Μανόλη Κορρέ, που απευθυνόμενος στους εκπροσώπους της εταιρείας ανέφερε ότι η φωτογράφηση της Nelly's το 1928, στην οποία έκανε αναφορά το υπόμνημα ως παράδειγμα παραχώρησης της Ακρόπολης, ήταν μια καλλιτεχνική δημιουργία, που δεν πλήρωσε κανένα αντάλλαγμα. Ο κ. Κορρές αναφέρθηκε επίσης σε ένα φιλοσοφικό ζήτημα: Αν το ΚΑΣ έπρεπε να παραχωρήσει την Ακρόπολη σε έναν ενδιαφερόμενο, ποιος θα ήταν αυτός; «Ποιος θα ήθελε να ισχυριστεί ότι είναι ο πρώτος φορέας πολιτισμού ή επιστήμης στον κόσμο;», ρώτησε ο καθηγητής, αναφέροντας το παράδειγμα της τελευταίας θέσης της στρογγυλής τράπεζας που προορίζεται στον καλύτερο και μοναδικό, γι' αυτό και παραμένει πάντα άδεια.

   Η Ελένη Μπάνου, προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων (ΕΦΑ) Αθηνών, τόνισε ότι αν δοθεί τώρα η Ακρόπολη στην Gucci, αύριο σε άλλη εταιρεία και μεθαύριο σε άλλη, «τελικά αυτό το υπέρτατο μνημείο θα καταντήσει ένα σκηνικό, κάτι που δεν θα ήθελε κανείς να δει έτσι».

    Τέλος, η Ευγενία Γατοπούλου, γενική διευθύντρια Αναστήλωσης, Μουσείων και Τεχνικών Έργων του ΥΠΠΟΑ, χαρακτήρισε την πρόταση «χυδαία», «εκτός λογικής και προσβλητική», που δεν θα έπρεπε καν να συζητηθεί. Θα μπορούσε, είπε, να είναι μια πρόταση συμβολική, για παράδειγμα μια φωτογράφηση στον Παρθενώνα και μια άλλη αντίστοιχη στα Γλυπτά που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο. «Ενδεχομένως δεν θα την δεχόμασταν πάλι, αλλά θα ήταν μια πρόταση άλλου επιπέδου», τόνισε η ίδια. Οι Ιταλοί εκπρόσωποι πάντως, ήταν ευγενικοί, ειδικά ο διευθυντής παγκόσμιας επικοινωνίας της Gucci, ο οποίος τόνισε πολλές φορές την αξία του διαλόγου, τον σεβασμό του προς το ΚΑΣ και τον ελληνικό πολιτισμό, καθώς και ότι η μόδα δεν είναι μόνο πολυτέλεια, αλλά συνδέεται με τη σύγχρονη κοινωνία. «Η μόδα είναι περισσότερο τέχνη και πολιτισμός», απάντησε στην ερώτηση αν η εκδήλωση είναι διαφημιστικό ή πολιτιστικό γεγονός.

    Σημειώνεται ότι η εταιρεία δεν φάνηκε να ενδιαφέρεται για τις εναλλακτικές προτάσεις της ΕΦΑ Αθηνών ως προς την πραγματοποίηση της εκδήλωσης (προαύλιος χώρος Ηρωδείου, άνδηρο Πικιώνη στου Φιλοπάππου και Ολυμπιείο), ενώ, όπως έγινε γνωστό, παρά το γεγονός ότι πριν το θέμα έρθει στο ΚΑΣ οι αρμόδιες υπηρεσίες είχαν υποδείξει στους ενδιαφερόμενους το άτοπο του αιτήματος, η Ακρόπολη παρέμενε ο ποθητός χώρος.
                                                        (Πηγή: iefimerida.gr Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017 )

Α. Να γράψετε την περίληψη του κειμένου σε 100-120 λέξεις περίπου.
                                                                                                 Μονάδες 25
Β1. Να βρείτε από ένα συνώνυμο για κάθε λέξη που σας δίνεται: συνάδει, υπεδείκνυε, διεξάγονται, υπέρτατο, συνδέεται. 
                                                                                                 Μονάδες 5
Β2. Να βρείτε από ένα αντώνυμο για κάθε λέξη που σας δίνεται: παρέστησαν, ευγνωμοσύνης, ευρύτερο, προσβλητική, άτοπο. 
                                                                                                 Μονάδες 5
Β3.α Ποιο είναι το είδος του κειμένου; Να αναφέρετε δυο χαρακτηριστικά του στοιχεία που δικαιολογούν την απάντησή σας.                              
                                                                                                 Μονάδες 3
β. Να εξηγήσετε τη χρήση των εισαγωγικών στη φράση: «εκτός λογικής και προσβλητική» και τη χρήση της παρένθεσης στην τελευταία παράγραφο του κειμένου. 
                                                                                                 Μονάδες 2
Β4. Στο κείμενο εκτίθενται τα επιχειρήματα για το αίτημα της εταιρείας Gucci και αντίστοιχα η απάντηση της ελληνικής πλευράς (ΚΑΣ). Να βρείτε και να αξιολογήσετε από ένα επιχείρημα για κάθε πλευρά. 
                                                                                                 Μονάδες 10
Β5. «Η μόδα είναι περισσότερο τέχνη και πολιτισμός». Να γράψετε σε μια παράγραφο, 80-100 λέξεων περίπου, αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε με αυτό τον ισχυρισμό. 
                                                                                                 Μονάδες 10

 Γ΄ Παραγωγή λόγου: «Υποθέστε ότι συμμετέχετε στην προσπάθεια και τον αγώνα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο στην Ελλάδα. Σ’ ένα άρθρο σας (500-600 λέξεων) να καταδείξετε το δίκαιο του ελληνικού αιτήματος αναλύοντας τους λόγους επαναπατρισμού των μαρμάρων. Ποια είναι η αξία των μνημείων γενικά για τη χώρα και τον πολιτισμό μας;
                                                                                                 Μονάδες 40

Για να δείτε ενδεικτικές απαντήσεις του θέματος έκθεσης:http://papatsiros.blogspot.gr/2014/10/blog-post_15.html

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

65o κριτήριο:"Κακοποίηση ζώων"

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΓΛΩΣΣΑ Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ
                                                  
65o κριτήριο αξιολόγησης                                     Παπατσίρος Απόστολος                                                                                                                    φιλόλογος   
                                         Βία στα ζώα = βία στον άνθρωπο
                                                  Ο κύκλος της βίας
Ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα που μπορούν να συμβούν σε ένα παιδί είναι να βασανίσει και να σκοτώσει ένα ζώο και να μείνει ατιμώρητο (Μάργκαρετ Μηντ).

   Η συμπεριφορά του ανθρώπου προς τα ζώα εδώ και αιώνες έχει αποδειχθεί ότι απεικονίζει τη στάση του απέναντι στους όμοιούς του. Δεν γεννιόμαστε με το γονίδιο της σκληρότητας και της αναλγησίας. Η στάση αυτή αναπτύσσεται σαν συνέπεια του περιβάλλοντος και της κοινωνίας. Το 1905 ο Φρόυντ δήλωνε ότι οι κλινικοί γιατροί εξέταζαν με ιδιαίτερη προσοχή παιδιά που έδειχναν σκληρότητα απέναντι στα ζώα.

    Σήμερα, αναδεικνύονται όλο και περισσότερα στοιχεία ότι η παιδική βιαιότητα απέναντι στα ζώα είναι συχνά ένα σημάδι πως κάτι δεν πάει καλά και αποτελεί προειδοποίηση μελλοντικών βίαιων πράξεων ενάντια σε ανθρώπους. Με τη σωστή καθοδήγηση και καλλιέργεια από ενηλίκους, τα παιδιά μπορούν να διδαχθούν την ευαισθησία απέναντι σε άλλα πλάσματα. Χωρίς όμως παρέμβαση και θετική διαπαιδαγώγηση, μπορεί να παγιδευτούν σε μια διαρκή διαιώνιση αυτής της βίαιης συμπεριφοράς. Η βία – άσχετα αν το θύμα έχει δύο ή τέσσερα πόδια, φτερά, ή πτερύγια – παραμένει βία.

    Κατά την τελευταία δεκαετία διεθνώς οι κοινωνιολόγοι, αλλά και τα σώματα επιβολής νόμου, έχουν αρχίσει να μελετούν λεπτομερώς τις ρίζες της βίας και να βρίσκουν σύνδεση ανάμεσα στην κακοποίηση των ζώων με την επιθετικότητα απέναντι στα παιδιά και τον/την σύζυγο. Ανώτερα στρώματα των σωμάτων επιβολής νόμου, εισαγγελείς και φορείς παροχής υπηρεσιών σε θύματα, συνεργάζονται με σωματεία προστασίας ζώων για να προστατεύσουν τους αδύναμους στις κοινότητές τους..

    Σύμφωνα με μια μελέτη του 1997 (Οργανισμός για την Πρόληψη της Βίας απέναντι στα Ζώα της Μασσαχουσέτης) και του Πανεπιστημίου Northeastern, αυτοί που κακοποιούν ζώα είναι πέντε φορές πιθανότερο να διαπράξουν βίαια εγκλήματα ενάντια σε ανθρώπους και τέσσερις φορές πιθανότερο να διαπράξουν καταπατήσεις ιδιοκτησίας από εκείνους που δεν έχουν ιστορικό βίας απέναντι σε ζώα.

    Ερευνητές ψυχολόγοι, το FBI (το οποίο έχει αναγνωρίσει τη σύνδεση από τη δεκαετία του ’70, όταν αναλύοντας τη ζωή και το παρελθόν των καθ’ έξιν δολοφόνων διαπίστωσε ότι οι περισσότεροι είχαν σκοτώσει ή είχαν βασανίσει ζώα ως παιδιά) και άλλες υπηρεσίες με διάφορες μελέτες έχουν αποδείξει ότι υπάρχει μοτίβο κακοποίησης ζώων σε δράστες των πιο κοινών μορφών βίας, συμπεριλαμβανομένης της κακοποίησης παιδιών, συζύγων, ή ανθρώπων τρίτης ηλικίας. Πέρα από τους διάσημους κατά συρροή δολοφόνους, αποδείχθηκε, επίσης, ότι πέντε στους έξι μαθητές που ξέσπασαν σε πυροβολισμούς στα σχολεία τους το 1999 είχαν επιδείξει ανάλογη συμπεριφορά κακοποίησης απέναντι σε ζώα στην παιδική τους ηλικία.

    Οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι η κακοποίηση ζώων δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα μιας ρωγμής στην προσωπικότητα ενός ατόμου, αλλά και σύμπτωμα μιας βαθιά διαταραγμένης οικογένειας. Εξάλλου, η αμερικανική ψυχιατρική ένωση θεωρεί τη σκληρότητα απέναντι στα ζώα ένα από τα διαγνωστικά κριτήρια των διαταραχών συμπεριφοράς.

    Οι δράστες βίαιων πράξεων ενάντια στα ζώα είναι κυρίως αγόρια στην εφηβεία, που προέρχονται από όλα τα εθνικά και κοινωνικοοικονομικά στρώματα αδιακρίτως. Πολλοί απ’ αυτούς απλώς απεικονίζουν τη βία που βλέπουν ή στην οποία υπόκεινται στο σπίτι. Πολλές μελέτες παρουσιάζουν ότι τα παιδιά που είναι βίαια απέναντι στα ζώα, είναι τα ίδια θύματα κακοποίησης. Τα παιδιά που βλέπουν τους γονείς τους να εκφράζουν τον θυμό τους ή την απογοήτευσή τους με βίαιη συμπεριφορά, συχνά μπαίνουν στη διαδικασία να κάνουν το ίδιο, ξεσπώντας πάντα στα πιο αδύναμα μέλη – ένα βρέφος στην οικογένεια ή ένα ζώο.

    Για να το πούμε με απλά λόγια: Ο βασανισμός ενός ζώου είναι ένας τρόπος για κάποιον άνθρωπο να βρει τη δύναμη, τη χαρά ή την εκπλήρωση βασανίζοντας ένα θύμα που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του…Kατά συνέπεια και «η κακοποίηση ενός παιδιού είναι ένας τρόπος για κάποιον άνθρωπο να βρει τη δύναμη, τη χαρά ή την εκπλήρωση βασανίζοντας ένα θύμα που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

   Η γραμμή που διαχωρίζει την κακομεταχείριση ενός ζώου από την κακομεταχείριση ενός ανθρώπου είναι πάρα πολύ λεπτή, και περνιέται πολύ πιο εύκολα από ότι πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Οι άνθρωποι κακοποιούν τα ζώα για τον ίδιο λόγο που κακοποιούν τους ανθρώπους. Μερικοί ίσως σταματήσουν στα ζώα, αλλά έχει ήδη αποδειχθεί ότι στις περισσότερες περιπτώσεις προχωρούν στην κακομεταχείριση ανθρώπων.

    Η σκληρότητα απέναντι στα ζώα είναι έγκλημα και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Είναι επίσης ένα σύμπτωμα διαταραγμένης προσωπικότητας ή οικογενειακού περιβάλλοντος, και αποτελεί προάγγελο και άλλης προβληματικής ή εγκληματικής συμπεριφοράς. Ο όλο και αυξανόμενος αριθμός δικαστικών αποφάσεων φανερώνει ότι η έγκαιρη παρέμβαση μπορεί να αποδειχθεί πολύ αποτελεσματική στην αντιμετώπιση τέτοιων και αργότερα άλλων εγκλημάτων. Οι περιπτώσεις σοβαρής ή επαναλαμβανόμενης βίας κατά των ζώων απαιτούν την παραδειγματική τιμωρία του δράστη καθώς και την ψυχιατρική του θεραπεία. Μάλιστα τέτοια θεραπεία πρέπει να παρέχεται σε όλη την οικογένεια, και όχι μόνο στον δράστη. Τι μπορούμε να κάνουμε;

  Να επεμβαίνουμε και να καταγγέλλουμε. Να μην προσπερνάμε με συμπάθεια και ενοχή περιπτώσεις παιδιών που κακοποιούν ζώα. Όταν ένα παιδί κακοποιεί ζώα, φωνάζει βοήθεια σε κάποιον.

   Να ενημερωθούμε και να συμμετέχουμε. Αν ακούμε ένα ζώο ή ένα παιδί να υποφέρει επειδή κακοποιείται στο διπλανό μας σπίτι, να επεμβαίνουμε. Αν κάνουμε τα στραβά μάτια γινόμαστε οι ίδιοι έμμεσοι θύτες.
      (διασκευή DogWorld Blogspot), Πηγές: Animal abuse, Animal liberation, Romina's blog.

Α. Να γράψετε την περίληψη του κειμένου σε 100-120 λέξεις περίπου.
                                                                                        Μονάδες 25
Β1. Να βρείτε τα συνώνυμα των λέξεων: προειδοποίηση, παροχής, κατά συρροή, αδιακρίτως, υπόκεινται.                                                                     
                                                                                        Μονάδες 5
Β2. Να βρείτε τα αντώνυμα των λέξεων: συχνά, διαρκή, λεπτομερώς, θύμα, έγκαιρη.
                                                                                        Μονάδες 5
Β3.α «Σήμερα, αναδεικνύονται … παραμένει βία». Ποια είναι η δομή της παραγράφου;
                                                                                        Μονάδες 3
   β. Να εξηγήσετε τη χρήση της διπλής παύλας στην ίδια παράγραφο, και τη χρήση του ερωτηματικού στη φράση: Τι μπορούμε να κάνουμε;                            
                                                                                        Μονάδες 2
Β4. Να βρείτε και να αξιολογήσετε στο κείμενο ένα τεκμήριο ως προς την αξιοπιστία του και ένα επιχείρημα ως προς την ορθότητά του.                           
                                                                                        Μονάδες 10
Β5. « Ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα που μπορούν να συμβούν σε ένα παιδί είναι να βασανίσει και να σκοτώσει ένα ζώο και να μείνει ατιμώρητο»: Σε μια παράγραφο (80-100 λέξεων) να γράψετε πώς πιστεύετε ότι μπορεί να τιμωρηθεί ένα τέτοιο παιδί.
                                                                                         Μονάδες 10
Γ΄ Παραγωγή λόγου: Σε ένα άρθρο σας που πρόκειται να αναρτήσετε στην ιστοσελίδα του σχολείου σας να αναφερθείτε στη σημασία που έχει για τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του η προστασία των ζώων στον σύγχρονο κόσμο. Πώς πιστεύετε ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί το ανησυχητικό φαινόμενο της κακοποίησης ζώων; (500- 600 λέξεις περίπου). 
  Μονάδες 40 


                                                                                 

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Παιδεία:" Ένα διαχρονικό αίτημα, μια διαρκής ελπίδα για έναν κόσμο καλύτερο"


                                                                                            Παπατσίρος  Απόστολος
                                                                                                     φιλόλογος

ΠΑΙΔΕΙΑ: Ένα διαχρονικό αίτημα, μια διαρκής ελπίδα για έναν κόσμο καλύτερο

   Παιδεία είναι η διάπλαση του χαρακτήρα των νέων και η απόκτηση γνώσεων, που αποσκοπούν αφενός μεν στην ομαλή κοινωνική τους ένταξη και προσαρμογή και αφετέρου στην ολοκλήρωση της προσωπικότητάς τους. Είναι θεσμοθετημένη από την πολιτεία στις διάφορες βαθμίδες της εκπαίδευσης με ειδικά και αναλυτικά προγράμματα σπουδών, παρέχεται δωρεάν και είναι υποχρεωτική (9ετής εκπαίδευση). Παράλληλα νοείται και ως ελεύθερη διαδικασία μάθησης ή αγωγής από την ευρύτερη κοινωνία με τους θεσμούς της και ειδικότερα την οικογένεια, τα Μ.Μ.Ε, την εκκλησία ή τη διανόηση. Η παιδεία ως σύνθετη λειτουργία δεν εξαρτάται βεβαίως μόνο από αυτούς που την παρέχουν, αλλά και από αυτούς που τη δέχονται. Είναι μια διαδικασία διαρκής (δια βίου εκπαίδευση), διαλεκτική και αμφίδρομη. Κανείς δεν είναι αυτόφωτος, όσο γνωστικός ή ευφυής και αν είναι, αλλά χρειάζεται διαρκώς ανατροφοδότηση, γιατί η γνώση δεν έχει όρια και οι απορίες των μαθητών ακόμα είναι διδακτικές.

   Η παιδεία είναι και επιλογή γιατί δε διδασκόμαστε μόνο, αλλά κυρίως μελετούμε και μπορούμε να μελετούμε περισσότερα και καλύτερα βιβλία από δική μας πρωτοβουλία. Το σχολείο απλώς μας δίνει ερεθίσματα γνώσης και μας ανοίγει δρόμους. Εμείς όμως πρέπει να εκμεταλλευτούμε τις ευκαιρίες αυτές να ¨αδράξουμε τη μέρα¨ (Carpe diem) δια της παιδείας, κάτι ανάλογο δηλαδή μ’ αυτό που μας προέτρεπε άλλοτε ο Κοραής (¨δράξασθε παιδείας¨). Είναι ευθύνη των μεγαλύτερων ασφαλώς, γονέων και εκπαιδευτικών, η παρότρυνση και η δημιουργική ενθάρρυνση των νέων για την απόκτηση ενδιαφερόντων φιλαναγνωσίας, αλλά μην ξεχνάμε ότι παιδεία δεν είναι μόνο η πνευματική μόρφωση ή η ανάπτυξη δεξιοτήτων, αλλά πολύ περισσότερο η ηθική μας διάπλαση και ποιότητα. Η γνώση δεν αρκεί, αν λείπει η συνείδηση του εαυτού μας και η διαμόρφωση του ηθικού ανθρώπου μέσα μας. Η παροχή παιδείας αποσκοπεί στη δημιουργία ανεξάρτητων και αυτοδύναμων προσωπικοτήτων, που θα έχουν κοινωνική αγωγή, αρετές κι ευαισθησίες, οικολογική και οικουμενική συνείδηση για όλα τα επιτακτικά και παγκόσμια προβλήματα εποχής, αλλά και ταυτότητα με συνείδηση εθνική.

    Ίσως δεν έχουμε αντιληφθεί ότι τα περισσότερα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών είναι κατά βάση προβλήματα παιδείας, καθώς διαπιστώνεται δυστυχώς η έλλειψή της και μοιραία την ευθύνη επωμίζεται το σχολείο, κατά πρώτο λόγο, αλλά βεβαίως και η οικογένεια. Δεν είναι τόσο στη μετάδοση γνώσεων και εμπειρίας, όσο στην παροχή προτύπων, ικανών να μετουσιώσουν την ατέρμονη θεωρία σε πράξη. Πολλοί γονείς, για παράδειγμα, εθίζουν τα παιδιά τους στην υπερκατανάλωση παρέχοντας τους πλουσιοπάροχα δώρα, ανέσεις και αγαθά, που ενδεχομένως οι ίδιοι να στερήθηκαν, αλλά τα κατηγορούν παράλληλα για τρυφηλότητα, φυγοπονία και αδράνεια. Όμως ο καλύτερος τρόπος για να διαπαιδαγωγήσεις σωστά τα παιδιά σου είναι με το παράδειγμά σου και το ηθικό ή κοινωνικό πρότυπο που αντιπροσωπεύεις. Η μόνη ελπίδα επομένως, που μπορεί να αλλάξει τη νοοτροπία και την εν γένει συμπεριφορά μας είναι η παιδεία, η εσωτερική μας καλλιέργεια, η κουλτούρα, που έχουμε ως άνθρωποι. Ωστόσο ο καλύτερος τρόπος για να διδάξεις, είναι πρώτα να εμπνεύσεις και για να εμπνεύσεις, θα πρέπει να’σαι κι ο ίδιος εμπνευσμένος, και αυτό αφορά τους εκπαιδευτικούς, δασκάλους και καθηγητές, που πρέπει να εμπνέουν οι ίδιοι το σεβασμό και τη δημιουργική διάθεση στα παιδιά.

    Η παιδεία που μας εξυψώνει ηθικά και πνευματικά, είναι η ανθρωπιστική, γιατί προσφέρει όχι μόνο γνώσεις, αλλά και αρετές, αντίθετα με το αυστηρά τεχνοκρατικό πνεύμα της εποχής μας. Η σφαιρική αντίληψη, η πολυπραγμοσύνη, η κριτική σκέψη, η διαλεκτικότητα και η φιλοσοφική διάθεση δεν πρέπει να εγκαταλείπονται για την εξειδίκευση και την απόκτηση χρηστικών μόνο γνώσεων μέσα και έξω από το σχολείο, επειδή αυτά επιβάλλονται από την αγορά εργασίας και το διεθνή ανταγωνισμό. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία η οικονομία δεν παρενέβαινε τόσο πολύ στη ζωή των ανθρώπων, υποδεικνύοντας τους το τι και το πως θα μάθουν δηλαδή, το τι θα σπουδάσουν και θα κάνουν μετά, προκειμένου να επιβιώσουν και βεβαίως να αποδώσουν σ’ ένα καθαρά ανταγωνιστικό περιβάλλον, όπου λαοί, γλώσσες και εθνικές παραδόσεις συγχωνεύονται από τον κυρίαρχο κομφορμισμό της παγκοσμιοποίησης.

Το σχολείο σήμερα. Το διακύβευμα του μέλλοντος και η ελληνική πραγματικότητα

    Αν προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε τη σύγχρονη παθογένεια του εκπαιδευτικού συστήματος, χωρίς να είμαστε εκ προοιμίου αφοριστικοί ή φιλοκατήγοροι για τις διάφορες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, που εξαγγέλθηκαν ή υλοποιήθηκαν μεταπολιτευτικά στην Ελλάδα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως η ποιότητα των σπουδών και το επίπεδο της δημόσιας και δωρεάν παιδείας ήταν πάντα συνάρτηση των όποιων χρηματοδοτήσεων από την εκάστοτε κυβέρνηση. Έτσι θα καταλάβουμε γιατί υστερούμε εμφανώς ως προς την υλικοτεχνική υποδομή με πεπαλαιωμένα ακατάλληλα κτήρια, χωρίς αναγνωστήρια ή άλλους λειτουργικούς χώρους για παράδειγμα, θα κατανοήσουμε την παρωχημένη χρήση του ενός βιβλίου ή την υστέρηση στην πληροφορική, την τηλεκπαίδευση, την καινοτομία και τόσα άλλα χρόνια και δυσεπίλυτα προβλήματα. Έχοντας αυτή την εικόνα στο μυαλό μας για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, μπορούμε να εξηγήσουμε την αδυναμία του να συγκριθεί επί ίσοις όροις με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά ή αμερικανικά συστήματα, που λειτουργούν με πολλά περισσότερα κεφάλαια, όχι βεβαίως μόνο κρατικά, αλλά κυρίως ιδιωτικά, όπως γίνεται για παράδειγμα στην έρευνα και τις νέες τεχνολογίες σε μεγάλα πανεπιστήμια σαν το Harvard, το Μ.ΙΤ, το U.C.L.A, το Cambridge, το Οxford, το Sorbonne και άλλα. Βέβαια η σύγκριση δεν είναι ευνοϊκή ούτε στη μέση ή την πρωτοβάθμια εκπαίδευση και τα πάντα επαφίενται συνήθως στη διάθεση και το φιλότιμο μαθητών και εκπαιδευτικών, όσο και τη στήριξη, ηθική και οικονομική, των γονέων.

    Έχουμε άραγε αναρωτηθεί ποια θα ήταν η τύχη της εκπαίδευσης χωρίς τα διάφορα φροντιστήρια, που είναι κι αυτά ελληνική πρωτοτυπία; Ποια θα ήταν η πορεία του εκπαιδευτικού μας συστήματος, αν δεν υπήρχε αυτό το εξεταστικό σύστημα εισαγωγής, ως ο τελικός στόχος κάθε μαθητή, που θα ήθελε να σπουδάσει και βεβαίως να εργαστεί αντίστοιχα; Σήμερα κυριαρχεί το οπορτουνιστικό πνεύμα της ¨χρήσιμης γνώσης¨ δυστυχώς από τις πολύ μικρές και ευαίσθητες ηλικίες, που τα παιδιά ¨μαζεύουν¨ πτυχία και διπλώματα και χάνουν νωρίς το ενδιαφέρον τους για την εγκύκλιο ή γενική παιδεία και τη δίψα για ουσιαστική ανθρωπιστική αγωγή. Έτσι εξηγούνται οι αρνητικές διαπιστώσεις των εκπαιδευτικών για τους μαθητές τους, που σχετίζονται με την απουσία της κριτικής σκέψης, την ανεπαρκή γνώση της ελληνικής γλώσσας και της ιστορίας, τη μονοδιάστατη αντίληψη, λόγω της εμμονής σε σημείο εξάρτησης από τους Η/Υ και τόσα άλλα μικρά ή μεγάλα προβλήματα. Και εδώ βέβαια ο συνήθης αντίλογος είναι ότι φταίει το σύστημα, οι κακοί δάσκαλοι, οι ανεπαρκείς καθηγητές, τα κακογραμμένα βιβλία, το πανεπιστήμιο, το υπουργείο παιδείας ή ο ίδιος ο υπουργός, το κράτος όλο. Και αυτά τα ακούμε συνέχεια, χρόνια τώρα. Μόνο εμείς δε φταίμε, φταίνε πάντα κάποιοι άλλοι…

     Αν και οι ευθύνες για την κατάντια του δημόσιου σχολείου επιμερίζονται ανάλογα, αυτό που διαπιστώνουν οι περισσότεροι γονείς κι εκπαιδευτικοί είναι πως στα σχολεία έχει χαθεί ο έλεγχος και η πειθαρχία. Το σχολείο σήμερα ανέχεται την ατιμωρησία και απαξιώνει την αριστεία υιοθετώντας τη λογική "ήσσονος προσπαθείας". Οι εκπαιδευτικοί βλέπουν πως είναι μόνοι, πως το ίδιο το σύστημα τους απαξιώνει, τους ακυρώνει στην πράξη, πως κανείς από τους ιεραρχικά ανώτερους δεν νοιάζεται για τα πραγματικά προβλήματα της εκπαίδευσης. Οι καθηγητές στα Γυμνάσια και τα Λύκεια είδαν τις ώρες τους ν' αυξάνουν και να διδάσκουν το μάθημά τους άσχετες ειδικότητες. Παρόλα αυτά δεν αντέδρασαν. Όπως δεν αντέδρασε και κανένας σύλλογος για αυτό το ανακάτεμα ωρών, μαθημάτων, ειδικοτήτων, χώρια τις πολλές χαμένες ώρες λόγω ελλείψεων καθηγητών βασικών ειδικοτήτων. Ο σύλλογος μοιράστηκε με τις δεύτερες και τρίτες αναθέσεις και όλοι υπεραμύνονται  των κεκτημένων τους. Οι φιλόλογοι φωνάζουν -και δικαίως- για την ανάθεση της ιστορίας και για την υποβάθμιση των Αρχαίων σε Γυμνάσιο και Λύκειο, οι μαθηματικοί γιατί βγήκαν τα Μαθηματικά από τα υποχρεωτικά πανελλαδικά εξεταζόμενα μαθήματα της θετικής, οι θεολόγοι για τα προαιρετικά (;) Θρησκευτικά και χωρίς βιβλίο και πάει λέγοντας... Όλοι για τον εαυτό τους, άντε και την ειδικότητά τους. Καθένας πλέον παλεύει για το φιλότιμο και την αξιοπρέπειά του! Έτσι θα έχει ίσως την εκτίμηση και τον σεβασμό των περισσότερων μαθητών του. Και αυτή θα είναι η ανταμοιβή των κόπων του όσο και η ελπίδα να συνεχίσει να προσφέρει "επ' αγαθώ" τις γνώσεις του. Το χειρότερο είναι πως βλέπει ότι η κατάσταση δε βελτιώνεται, ότι το επίπεδο των μαθητών φθίνει και ότι οι συνθήκες εργασίας γίνονται όλο και πιο δύσκολες. Το μέλλον της εκπαίδευσης φαντάζει αβέβαιο... 

Το σχολείο που ονειρευόμαστε:

   Για όλους αυτούς τους λόγους εμείς θέλουμε ένα σχολείο πνευματική εστία, με φιλελεύθερο πνεύμα και καθοδηγητικό ρόλο, με υπεύθυνο λόγο και ηθικά πρότυπα, με όραμα για τη ζωή, τον άνθρωπο και το περιβάλλον, με ευαισθησίες κοινωνικές, με πολιτιστικά ενδιαφέροντα και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, ένα σχολείο δημιουργικό και ¨ανοικτό στην κοινωνία¨, που θα δίνει λύσεις στα προβλήματα και δε θα αποτελεί το ίδιο ένα ακόμα πρόβλημα. Επειδή όμως η ¨κοινωνία του αύριο¨ οικοδομείται σήμερα, τα σχολεία θα πρέπει να διαμορφώσουν και να προετοιμάσουν τους νέους να διαδραματίσουν ενεργό ρόλο, να γίνουν σκεπτόμενοι πολίτες,¨καλοί κ’ αγαθοί¨ άνθρωποι, που δε θα λησμονούν το ¨μέτρο¨ και θα αντιμετωπίζουν με σύνεση και υπευθυνότητα τα όποια διλήμματα και προβλήματα ανακύπτουν στη ζωή τους. Αυτός είναι άλλωστε και ο ανθρωποπλαστικός χαρακτήρας της εκπαίδευσης, να διαπλάσει τους νέους ¨οίους δει είναι¨, μαθαίνοντας τους τον τρόπο να σκέφτονται ελεύθερα, να κρίνουν, να αυτενεργούν, να οραματίζονται, να συναισθάνονται, να αγωνιούν και να αγωνίζονται, δηλαδή να ζουν αληθινά και όχι απλώς να υπάρχουν. Αυτό είναι και το διακύβευμα του μέλλοντος για την παιδεία και την εκπαίδευση, την κοινωνία και την πολιτεία. Γι’ αυτό η κρίσιμη επιλογή είναι η παιδεία και το εγχείρημα που πρέπει όλοι να στηρίξουμε. Καιροί ου μενετοί…


Για την έλλειψη γενικής παιδείας στο Λύκειο διάβασε:
http://papatsiros.blogspot.gr/2016/07/blog-post_10.html