Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

53o κριτήριο:"Η κοινωνία απέναντι στα ΑΜΕΑ"

ΝΕΟΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ 

53ο  κριτήριο αξιολόγησης                                             Παπατσίρος Απόστολος                                                                                                        φιλόλογος
                                      Η κοινωνία απέναντι στα ΑΜΕΑ                                          
    Άτομα με ειδικές ανάγκες κατά την έννοια του παρόντος θεωρούνται τα άτομα που έχουν σημαντική δυσκολία μάθησης και προσαρμογής εξαιτίας σωματικών, διανοητικών, ψυχολογικών συναισθηματικών και κοινωνικών ιδιαιτεροτήτων. Στα άτομα αυτά περιλαμβάνονται όσοι έχουν νοητική ανεπάρκεια ή ανωριμότητα, όσοι έχουν ιδιαίτερα σοβαρά προβλήματα όρασης ή ακοής, όσοι έχουν νευρολογικά ή ορθοπεδικά ελαττώματα ή προβλήματα υγείας. Ακόμα η κατηγορία αυτή περιλαμβάνει και άτομα με προβλήματα λόγου και ομιλίας, με ειδικές δυσκολίες στη μάθηση (όπως δυσλεξία, δυσαριθμησία, δυσαναγνωσία) ή άτομα με σύνθετες γνωστικές, συναισθηματικές και κοινωνικές δυσκολίες και όσοι παρουσιάζουν αυτισμό και άλλες διαταραχές ανάπτυξης. Τέλος, στα άτομα με ειδικές ανάγκες περιλαμβάνονται επίσης πρόσωπα νηπιακής, παιδικής και εφηβικής ηλικίας, που δεν ανήκουν σε μία από τις προηγούμενες περιπτώσεις, αλλά έχουν ανάγκη από ειδική εκπαιδευτική φροντίδα για ορισμένη περίοδο ή για ολόκληρη την περίοδο της σχολικής ζωής τους.
    Εκτός από τους περιορισμούς που ούτως ή άλλως θέτει η αναπηρία τους, τα άτομα με ειδικές ανάγκες έχουν να αντιμετωπίσουν και πολλά άλλα προβλήματα, που σχετίζονται τόσο με την προσαρμογή τους και με την αποδοχή τους από το κοινωνικό πλαίσιο, όσο και με την αποδοχή της ίδιας της εικόνας τους και του είδους της αναπηρίας τους. Είναι προφανές πως η πραγματικότητα της αναπηρίας είναι και για τους ίδιους τρομακτική και η αποδοχή του εαυτού τους ως "άτομα με ειδικές ανάγκες" είναι μια διαδικασία μακρόχρονη και επώδυνη. Το ναρκισσιστικό πλήγμα που συνεπάγεται μια τέτοια αποδοχή μπορεί να οδηγήσει στην αυτοαπομόνωση ή στην οργάνωση της καθημερινότητάς τους με το μειονέκτημά τους στο επίκεντρο τόσο της δικής τους ζωής όσο και του περιβάλλοντός τους. Ως αποτέλεσμα, μπορούν να εμφανίζουν εξάρτηση, παθητικότητα, χαμηλή αυτοεκτίμηση και έλλειψη ενδιαφέροντος.
    Η ενασχόληση του Κράτους Πρόνοιας με τον πολύπτυχο και ευαίσθητο τομέα της Ειδικής Αγωγής των Α.Μ.Ε.Α άρχισε συστηματικά τη δεκαετία του 1970 και ιδιαίτερα με την ψήφιση του πρώτου Νόμου για την Ειδική Αγωγή (1981), αφού μέχρι τότε η Ειδική Αγωγή παρεχόταν κατ' αποκλειστικότητα σε διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα και σε πολύ λίγα ιδιωτικά ειδικά σχολεία. Με το Ελληνικό Σύνταγμα του 1975, αναγνωρίζονται για πρώτη φορά και μάλιστα με τρόπο σαφή και κατηγορηματικό, τα κοινωνικά δικαιώματα ορισμένων κοινωνικών ομάδων που αντιμετωπίζουν ειδικά προβλήματα, μεταξύ των ομάδων αυτών βρίσκονται και τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Ενδεικτικά είναι τα άρθρα 21 και 25 του Συντάγματος: Άρθρο 21 παρ.3 «το Κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και λαμβάνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητος, του γήρατος, της αναπηρίας και της περίθαλψης των απόρων». Άρθρο 25 παρ.1 «τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους».
     Όσον αφορά τον Ευρωπαϊκό τομέα, το 1990 εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό συμβούλιο ο Κοινοτικός Χάρτης των θεμελιωδών δικαιωμάτων των εργαζομένων στον οποίο αναφέρεται ότι κάθε ανάπηρο άτομο, ανεξάρτητα από την προέλευση και τη φύση της αναπηρίας του, πρέπει να απολαμβάνει συγκεκριμένων πρόσθετων ευεργετημάτων με σκοπό να ευνοηθεί η επαγγελματική και κοινωνική ένταξή του. Τα ευεργετήματα αυτά πρέπει να αφορούν, ανάλογα με τις ικανότητες των ενδιαφερομένων, την επαγγελματική εκπαίδευση, την εργονομία, τη δυνατότητα πρόσβασης, την κινητικότητα, τα μεταφορικά μέσα και την κατοικία. Σχετικά με την επαγγελματική αποκατάσταση υπάρχουν εξίσου οι ανάλογες νομοθετικές ρυθμίσεις που αφορούν, την προστασία των Α.Μ.Ε.Α. σε φορείς ιδιωτικού και δημοσίου τομέα καθώς και επιχορηγήσεις εργοδοτών για προσλήψεις τέτοιων ατόμων.
    Η χάραξη, λοιπόν, της γενικότερης εκπαιδευτικής και κοινωνικής πολιτικής συνοψίζεται στο τρίπτυχο: α) ισότητα ευκαιριών στην εκπαίδευση β) σχολική και κοινωνική ενσωμάτωση των ατόμων με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, ανάλογα με τις δυνατότητες τους .γ) κοινωνική αλληλοαποδοχή και προετοιμασία για το πέρασμα από το σχολείο στην ενεργό ζωή με επιτυχία. Έτσι, η συναίσθηση του χρέους της πολιτείας προς όλους αδιακρίτως τους πολίτες της, με βάση τα δικαιώματα του ανθρώπου, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη δημοκρατία, γίνεται πράξη.
    Κατευθυντήρια γραμμή της εκπαιδευτικής αλλά και της επαγγελματικής πολιτικής είναι η απαλλαγή από τη νοοτροπία της αντιμετώπισης των ατόμων - συμπολιτών και συνανθρώπων μας με συμπάθεια και φιλανθρωπία και αντικατάσταση της με τη σκέψη ότι όλοι ως πολίτες και άνθρωποι έχουμε ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.
    Επί του πρακτέου, η μέριμνα επικεντρώνεται στην απασχόληση των Α.Μ.Ε.Α. με μορφές προγραμμάτων μερικής και πλήρους απασχόλησης, συμβάσεων ορισμένου χρόνου, επιδοτήσεων νέων επαγγελματιών με στόχο την καταπολέμηση του αποκλεισμού από την αγορά εργασίας. Ωστόσο, παρ΄ όλες τις προσπάθειες που βρίσκονται σε εξέλιξη γύρω από τη βελτίωση του τρόπου ζωής των ατόμων με ειδικές ανάγκες και την πλήρη ενσωμάτωσή τους στο κοινωνικό και πολιτιστικό πλαίσιο, συχνά η πραγματικότητα των ατόμων αυτών είναι πολύ διαφορετική. Οι νομοθετικές αλλαγές που έχουν επέλθει, οι εκπαιδευτικές εξελίξεις και οι διευκολύνσεις που παρέχονται στα άτομα αυτά δεν έχουν μπορέσει ακόμα να αλλάξουν τη νοοτροπία των απλών ανθρώπων, οι οποίοι πολύ συχνά, λόγω ελλιπούς ενημέρωσης και απουσίας ερεθισμάτων, που θα τους ευαισθητοποιήσουν γύρω από αυτό το θέμα, διατηρούν μια στρεβλή εικόνα για άτομα με ειδικές ανάγκες. Ως αποτέλεσμα επέρχεται η περιθωριοποίηση, ο στιγματισμός τους και η αίσθηση ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να διαδραματίσουν κανέναν σημαντικό ρόλο στον σύγχρονο αστικό τρόπο ζωής. Αυτή ίσως να είναι και η σημαντικότερη πτυχή των προβλημάτων των ατόμων με ειδικές ανάγκες, καθώς η αλλαγή της νοοτροπίας όλων μας θα επιφέρει γενικότερες αλλαγές και σε πρακτικά θέματα της καθημερινότητάς τους. Είναι λοιπόν προφανές πως μια τέτοια αλλαγή νοοτροπίας δεν είναι μόνο υπόθεση του κράτους και των θεσμών, αλλά περισσότερο είναι υποχρέωση όλων μας, μια αλλαγή που θα συμβάλλει όχι μόνο στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ατόμων με ειδικές ανάγκες, αλλά και στη γενικότερη προαγωγή και καταξίωση της κοινωνίας μας.                                                     
                                                 (διασκευασμένο κείμενο από το διαδίκτυο)

Α. Να γράψετε την περίληψη του κειμένου σε 100-120 λέξεις περίπου.
                                                                                                           Μονάδες 25
Β1. Να βρείτε από ένα συνώνυμο για κάθε λέξη που σας δίνεται: περιλαμβάνονται, φροντίδα, επώδυνη, συνοψίζεται, αδιακρίτως.
                                                                                                           Μονάδες 5
Β2. Να βρείτε από ένα αντώνυμο για κάθε λέξη που σας δίνεται: ελαττώματα, αποδοχή, εγκρίθηκε, προσλήψεις, πρακτικά.
                                                                                                          Μονάδες 5
Β3.  Πώς αναπτύσσεται η πρώτη παράγραφος του κειμένου;
       Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.
                                                                                                          Μονάδες 5
Β4. Ποιος είναι ο τρόπος και τα μέσα πειθούς στην τρίτη παράγραφο του κειμένου;
      Να δικαιολογήσετε την απάντησή σας.
                                                                                                          Μονάδες 10
Β5.  "η αποδοχή του εαυτού τους ως "άτομα με ειδικές ανάγκες" είναι μια διαδικασία μακρόχρονη και επώδυνη ". Να αποδείξετε αυτό τον ισχυρισμό με τη  μέθοδο της αιτιολόγησης ή των παραδειγμάτων σε μια παράγραφο 80-100 λέξεων περίπου.
                                                                                                          Μονάδες 10
Γ΄ Παραγωγή λόγου:
   Υποθέστε ότι συμμετέχετε σε εκδήλωση που διοργανώνει το Πνευματικό κέντρο του Δήμου σας, για την «Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία», κι αναλαμβάνετε να μιλήσετε ως εκπρόσωπος του σχολείου σας. Στην ομιλία σας (500-600 λέξεις περίπου) να επικεντρωθείτε στα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα Άτομα με Αναπηρία σήμερα και στην ανάγκη το σχολείο, η τοπική κοινωνία και η οργανωμένη πολιτεία να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπισή τους. 
                                                                                                              Μονάδες 40


Μπετόβεν
Φρίντα Κάλο
Στήβεν Χώκινγκ






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου